اقتصاد مقاومتی

اگر شهر‌های ما در «جنگ کریدورها» بازیگر اصلی نباشند و فقط تماشاچی باشند، ما در سطح ملی هم بازنده خواهیم بود. شهر مقاوم شهری است که «وزن ژئوپلیتیکی» دارد و نمی‌توان آن را نادیده گرفت یا تحریم کرد. شهر‌ها قوت توزیع شده توان ملی هستند، پس اگر می‌گوییم «وَأَعِدُّوا لَهُمْ مَا اسْتَطَعْتُمْ مِنْ قُوَّةٍ» باید آن را در مقیاس شهری تفسیرکنیم؛ یعنی بسیج تمام امکانات شهری در شهر‌ها برای ایجاد بازدارندگی.

ایران هر زمان که پای تولید داخلی ایستاده، توانسته هم استقلال اقتصادی خود را حفظ کند و هم در برابر نفوذ خارجی مقاومت نشان دهد؛ از تلاش‌های قائم‌مقام فراهانی برای مقابله با قراردادهای نابرابر ترکمانچای تا سیاست‌های امیرکبیر در توسعه صنایع ملی، این مسیر تاریخی نشان می‌دهد که اقتصاد مستقل، ستون هویت و قدرت ملی ایران است.

جمهوری اسلامی یک امر سنجاق‌شدنی به هم نیست که بگوییم یک خوانش از اسلام است که به علاوه تفکیک قوا و صندوق رای شده است؛ نه خوانش صرف از اسلام چنین اجازه‌ای را می‌دهد و نه جمهوریت حتما در خودش دین و ارزش دارد.

حمایت از تولید ملی همان راهی است که همین کشور‌هایی که امروز توصیه‌های نئولیبرالی می‌کنند، در عمل آن را اجرا می‌کردند. کشور ژاپن که پس از غربی‌ها در شرق به قافله‌ی پرشتاب اقتصادی پیوست هم در عمل همین توصیه را اجرا کرده است. جالب اینجاست که کشور‌های جنوب شرق آسیا هم که برخی تصور می‌کنند با اقتصاد نئولیبرال به اینجا رسیده اند همین رویکرد را پیش گرفتند.

تبیین نظری این موضوع در رویکرد‌های مختلف اقتصادی با توجه به مبانی فلسفی و روشی آن‌ها در کنار نوع عملکرد‌ها در واقعیت اجتماعی می‌تواند تضاد‌ها و پارادوکس‌های درونی و اجرایی آن‌ها را روشن کند، اما به‌غیر از بحث از ماهیت نظری، هزینه‌های جامعه‌ی ما از زاویه‌ی نوع مواجهه با این اندیشه‌ها و نوع آموزش آن‌هاست.

سه حوزه معرفتی مهم داریم؛ مکتب، نظام و علم. ما در حوزه نظام گیر می‌کنیم. وقتی نظام گیر می‌کند علم هم جلو نمی‌رود. نظام‌سازی را جامعه و حاکمیت باید ایجاد کند. آنجایی که حاکمیت باید بیاید و مردم را به‌عنوان بازو سازماندهی و اصول مکتب را محقق کند، اتفاق نمی‌افتد. مشکل اصلی سازماندهی و دولت و حاکمیت است؛ حاکمیتی که ۹۰ درصد و ۸۰ درصد آن دولت و قوه مجریه است.

به‌تصریح رهبر انقلاب، «تولید» ستون فقرات اقتصاد مقاومتی است. اقتصادی که متکی بر ظرفیت‌ها و توانمندی‌های داخلی است و عملیاتی شدن آن در کشور، ضمن به ارمغان آوردن رفاه و رفع مشکلات معیشتی مردم، باعث جلوگیری از خسارت‌آفرینی‌های دشمنان و ضربات‌شان بر پیکره‌ی اقتصاد ملی می‌شود. از سوی دیگر، واقعیت‌های موجود در اقتصاد ایران در زمینه‌ی حمایت از تولید ملی و رشد و رونق آن نشان می‌دهد که کشور از این جهت هنوز به نقطه‌ی قابل قبول نرسیده است لذا حضرت آیت‌الله خامنه‌ای سال ۱۳۹۹ را سال «رونق تولید» نامگذاری کردند تا هم مسئولین دولتی و هم عموم ظرفیت‌های نیروی انسانی کشور در جهت تقویت حداکثری تولید نقش‌آفرینی کنند.

توسعه گردشگری انقلابی در نظام جمهوری اسلامی باید مورد توجه سیاست‌گذاران و برنامه‌ریزان قرار گیرد تا هدف‌های کلان «عبرت‌آموزی» و «تعالی‌بخشی» که دین مبین اسلام نیز بر آن تأکید دارد را محقق کند و به نمایش گذاشتن شعائر انقلاب اسلامی در معرض دید گردشگران خارجی در گام دوم انقلاب، ضرورتی بیش از گذشته دارد، زیرا که نظریه نظام انقلاب اسلامی ایران، خودش جاذبه‌ای برای گردشگری است؛ استقلال، آزادی، عزت ملی، استکبارستیزی، آرمان خواهی، ارزش‌های انقلابی و ... برای گردشگران دنیا جالب توجه است.