موشک

جنگ دوازده‌روزه تحمیلی از سوی رژیم صهیونیستی به ایران را می‌توان به‌مثابه آغاز دوره‌ای جدید برای گفتمان‌های جامعه ایرانی دانست. هرچند زمزمه‌های این دوره از دوران پسا طوفان الاقصی و دولت چهاردهم آغاز شده بود، اما جنگ را می‌توان به‌مثابه نقطه عطفی دانست که می‌شود از دریچه آن، امور را از نو بازخوانی کرد.

ایران با داشتن صبر راهبردی و تحمل فشارها، می‌تواند طولانی‌شدن جنگ را به نفع خود تمام کند و باعث شود که اسرائیل نتواند از نظر مالی و سیاسی جنگ را ادامه دهد.

۱۲ روز جنگ ــ از نخستین آژیرها تا واپسین موشک ــ جنگی نبود که تنها در آسمانِ خاورمیانه رخ دهد؛ در میدان دیدِ جهان نیز بمبی فرود آمد: «سانسور». درست همان لحظه که تهران خبر از اصابت موفق موشک‌ها می‌داد، تل‌آویو دستور سکوت صادر ‌کرد؛ انتشار هر عکس، ویدئو یا حتی گزارشی ساده از جای زخم‌های شهر، «تهدیدی علیه امنیت» اعلام شد. شکست‌ها اگر دیده نشوند، شاید وجود نداشته باشند؛ این منطقِ دستوری تل‌آویو بود. اما هنر، به‌ویژه کاریکاتور، دقیقاً در خلأ چنین تصویرهایی جان می‌گیرد؛ آنجا که دوربین خاموش است، قلم تیز می‌شود. آلبومی که پیشِ رو دارید، مجموعه‌ای از کاریکاتورهای هنرمندان ایرانی و بین‌المللی است که تصمیم گرفته‌اند «مکان ممنوعه» را روایت کنند: خیابان‌های بدون عکس تل‌آویو، ترس پنهان‌شده پشت اخبار کوتاه رسمی و صدایی که زیر آوار سانسور، هنوز طنزآلود می‌خندد. هر قاب، گزارشی تحلیلی است؛ ترکیبی از سخره و پرسش، کنایه و تحلیل. به تماشای طنزی بنشینید که نه برای خنداندن صرف، که برای یادآوری مسئولیتِ دیدن خلق شده است: مسئولیتی که هیچ فیلتری توان خاموش‌کردنش را ندارد.

دیدن پاسخ‌های تأثیرگذار و سرسختی ایران، زندگی ما را مجدداً احیا کرده است به طوری که ما احساس کردیم غزهِ یتیم، پدرانی دارد که مسیر (مقاومت) را ادامه می‌دهند و ظلم را نمی‌پذیرند.

ساختن آثار استراتژیکی چون خدای جنگ که می‌تواند به لحاظ فرامتنی مانیفست سیاسی و نظامی کشوری را تبیین کند، در منطقه ما به ندرت اتفاق افتاده. کاری که حتی اسرائیلی‌ها هم آنچنان دست به ساختش نزده‌اند و آن‌ها هم چون ما به ساخت کلیپ محدود شده‌اند.

امروز ما در فضای پس از جنگ دوم بین‌الملل در جهانِ «نه جنگ» به سر می‌بریم. قاعده حاکم در این فضا، مفهوم «توازن» قوا بود. هنگامی که دشمن یا رقیب اصلی شما یک قدرت هسته‌ای است، شما یا باید دارای قدرت هسته‌ای باشید یا اینکه زیر چتر پوششی یک قدرت هسته‌ای دیگر قرار بگیرید. بر پایه این قاعده، دشمن اصلی ایران - یعنی اسرائیل - دارای کلاهک‌های هسته‌ای است؛ بنابراین ما یا باید دارای قدرت هسته‌ای باشیم یا زیرپوشش حمایت یک قدرت هسته‌ای دیگر قرار بگیریم.

مشخصاً ایران تنها کشوری بود که به‌رغم لحاظ آن به‌مثابه دشمن قطعی یک نیروی هسته‌ای، به‌گونه‌ای که از آن به‌مثابه تهدید وجودی برای آن کشور یاد می‌شود، نه حایز ظرفیت تسلیحاتی هسته‌ای بود و نه تحت‌الحمایه یک قدرت هسته‌ای دیگر قرار داشت.

روزی شهید تهرانی مقدم گفت: بهمن ما می‌تونیم کاتیوشا بسازیم؟ گفتم بله به شرطی که یک کاتیوشا داشته باشم. گفت که «یک کاتوشا هم ارزشمند است؛ خرابش نکنی.»

مجموعه پوستر "سیلی موشکی" جهت بهره برداری منتشر می‌شود