عفاف

عفاف مقوله‌ای فطری و از عناصر ذاتی انسان است. از این رو، زیست عفیفانه صرفاً توصیه‌ای اخلاقی یا محدود به ظاهر نیست، بلکه شیوه‌ای برای بودن در جهان به شمار می‌رود. انسان در چنین زیستی، زندگی روزمره‌اش را چنان سامان می‌دهد که در گفتار، رفتار، روابط، مصرف، نگاه و تصمیم‌هایش حرمت خویش و دیگران محفوظ بماند.

رویکرد سلبی که در دهه‌های اولیه انقلاب غالب بود، با نیت حفاظت از ارزش‌های دینی، حجاب را به یک الزام قانونی تبدیل کرد و از ابزارهای تنبیهی برای تحقق آن بهره گرفت. منطق این رویکرد ساده بود: حجاب یک واجب شرعی و نماد هویت دینی است و باید از طریق قانون از آن صیانت کرد.

نزدیک به ۵۰ گالری در سطح شهر تهران وجود دارند که با برگزاری نمایشگاه‌های مختلف در فضای هنرهای تجسمی فعالیت می‌کنند، مراکزی که علاقه‌ای برای رعایت قانون خصوصاً در زمینه حجاب و عفاف ندارند، تلاش کردیم نیم‌نگاهی به فعالیت این نگارخانه‌ها داشته باشیم.

برخی می‌گویند بحث حجاب و عفاف را از منظر برون‌دینی تبلیغ کنیم، چرا که جوانان دین‌گریز هستند. این حرفِ بسیار نادرستی است.

یکی ازدرس‌های مهم حماسه امام حسین(ع) توجه به عفاف و حجاب و غیرت است که در سیره و منش امام و اهل‌بیت ایشان کاملاً مشهود و پُررنگ است و حکایت از اهمیت این مقوله دارد ولی متأسفانه در این‌باره کمتر گفته شده است.

آنچه در این مجال مطمح نظر نگارنده است تحلیل این مفهوم با توجه به «چند صدائی دستگاه‌های حاکمیتی و مجموعه‌های خودجوش فرهنگی در خصوص مسأله حجاب با ارائه راه‌کار» است.