سینمای دینی یکی از مهمترین گونههای سینمایی در تمام دنیاست که فارغ از انگارههای مذهبی، نوعی جریان تبلیغاتی نیز به حساب میآید. اینگونه آثار بهواسطه ساختار گسترده خود، برنامهریزی و هزینههای بسیاری را میطلبند که این ملزومات، با توجه به کمبود منابع، ناملایماتی را در مسیر تولیدات این گونه رقم زده است که این اتفاق، مطلوب سینمای ایران نیست.
یکی از مسائلی که رستاخیز را به فیلمهای زرد گیشهای تبدیل کرده است، اصرار بر نمایشِ کنیزکانِ فاسد، فساد اخلاقی و میگساری درباریان عرب و موارد مشابه بهصورت خاص است.