تنبیه

مجازات­‌های ما، جنبه ارعاب و بازدارندگی و پیشگیری لازم را ندارند؛ و فرد بزه­کار مجدد مرتکب همان نوع جرم می‌شود. سارقین حرفه‌­ای به کرّات پس از آزادی به سراغ سرقت می‌­روند و حتّی سرقت­‌های مشدّد؛ بانک زنی، جواهر فروشی، حتی جاعلین ساده، جاعلین و کلاهبرداران حرفه‌­ای می‌شوند؛ که با مطالعه میدانی می‌توان به این نتیجه رسید؛ لذا باید تدبیری اندیشید و در مجازات­‌ها و اجرای آن اصلاح صورت گیرد.

همان گونه که در تعریف تشویق آمده حالت ترغیبی دارد و رغبت‌های درونی فرد را بر می‌انگیزد؛ در نقطه مقابل تنبه، هرچند نقشی بازدارننده در رفتار دارد و کودک را از انجام کار بد باز می‌دارد، ولی معمولا انگیزه درونی فرد را تغییر نمی‌دهد؛ از این هرچه تشویق فرد را به تکرار رفتار پسندیده ترغیب می‌کند، تنبیه به اصلاح درون و تغییر رفتار نمی‌انجامد.

اکثر متخصصان حوزه کودک بر این عقیده اند که تشویق اثرات مطلوب تری در تقویت و تکرار رفتار مطلوب کودکان وارد و عصبانی شدن و استفاده از تنبیه و کتک جهت اصلاح رفتار کودک را توصیه نمی‌کنند چرا که تنبیه اثرات جبران ناپذیری بر شخصیت، رفتار و کردار کودک دارد که در اغلب موارد منجر به واکنش‌های منفی از سوی کودک می‌شود.