تشویق

دور و برمان پر است از پدر و مادر‌هایی که با ساده‌ترین شیرین‌کاری فرزندشان به وجد می‌آیند و انواع تشویق و تحسین را نثارش می‌کنند و با اولین بدقلقی برآشفته می‌شوند و سر فرزندشان داد می‌زنند. اما تربیت فرزند همیشه این‌طور نبوده و همه‌جا هم این‌طور نیست. مایکلین دوکلف در کتاب جدیدش، با مطالعه تاریخ فرزندپروری و سفر به سه قاره با دختر سه‌ساله‌اش، پیشنهاداتی برای اصلاح شیوه تربیت فرزندان‌مان دارد.

بررسی روش‌های تشویقی در کشور‌های مختلف دنیا نشان می‌دهد هر دولتی پیش از هر مساله‌ای نیاز‌های جامعه‌اش را شناخته است و بعد متناسب با آن، سیاست‌های تشویقی برای افزایش جمعیت اعمال کرده است. در واقع به نظر می‌رسد برای مقابله با این بحران با نوعی از روش‌های بومی و محلی روبه‌رو هستیم که نمی‌شود نسخه آن را برای هرکشوری از جمله ایران پیچید؛

همان گونه که در تعریف تشویق آمده حالت ترغیبی دارد و رغبت‌های درونی فرد را بر می‌انگیزد؛ در نقطه مقابل تنبه، هرچند نقشی بازدارننده در رفتار دارد و کودک را از انجام کار بد باز می‌دارد، ولی معمولا انگیزه درونی فرد را تغییر نمی‌دهد؛ از این هرچه تشویق فرد را به تکرار رفتار پسندیده ترغیب می‌کند، تنبیه به اصلاح درون و تغییر رفتار نمی‌انجامد.

اکثر متخصصان حوزه کودک بر این عقیده اند که تشویق اثرات مطلوب تری در تقویت و تکرار رفتار مطلوب کودکان وارد و عصبانی شدن و استفاده از تنبیه و کتک جهت اصلاح رفتار کودک را توصیه نمی‌کنند چرا که تنبیه اثرات جبران ناپذیری بر شخصیت، رفتار و کردار کودک دارد که در اغلب موارد منجر به واکنش‌های منفی از سوی کودک می‌شود.