امامی

ظاهر ما یک دنیا حرف برای گفتن دارد. لباس‌هایی که می‌پوشیم، مدل مویی که انتخاب می‌کنیم، رفتاری که در جامعه در پیش می‌گیریم و کلماتی که در صحبت‌های‌مان از آن استفاده می‌کنیم همه از این می‌گویند که ما «کی» هستیم و چطور فکر می‌کنیم.

امامی می گوید: متأسفانه دولت‌ها نتوانستند در مناطق مرزی کار خاصی انجام دهند و با محصور ماندن صنعت کشور در استان‌های مرکزی؛ کولبری ادامه‌دار و در نهایت به تشکیل یک شبکه در دل آن ختم شد. در حوزه‌ای که سود وجود دارد و نظارتی نیز از سوی دولت‌ها بر آن اعمال نمی‎شود، زمینه برای فعالیت کسانی که بخواهند این فضا را شبکه‌ای اداره و سازمان‌دهی کنند، ایجاد می‌شود

مشکل فقه ما این است که هزارواندی سال در مهجوریت سیاسی بوده است یعنی دارای حکومتی نبوده است که بنشیند و روی این مباحث فکر کند. فقه ما یک فقه فردی است، احکام ما فردی است و اتفاقا منظر اکثر عالمان و فقیهان بزرگوار ما، فردی است. نگرش‌شان، نگرش تمدنی نیست.

مهم‌ترین خصوصیت محمد امامی این است که معلوم نیست کیست؛ فقط می‌دانیم سال ۹۲ به عنوان تهیه‌کننده سریال «شاهگوش» وارد کار هنری شد و پس از آن سریال «شهرزاد» و چندین مجموعه و فیلم سینمایی دیگر با سرمایه‌گذاری او جلوی دوربین رفتند.

«نامه شرم‌آور» عنوانی است که برخی سینماگران برای نامه درخواست آزادی امامی از زندان به کار برده‌اند. گویا همکاران و وابستگان سینمایی امامی نتوانسته‌اند بار بدنامی امضای نامه‌ای که در آن یک متهم فساد مالی تطهیر شده را به گردن اهالی سینما تحمل کنند.