دولت ها

در شرایط کنونی که جامعه ایران با تهدیدات خارجی و چالش‌های داخلی مواجه است، اهمیت وفاق ملی بیش از هر زمان دیگری احساس می‌شود. وفاق ملی می‌تواند همچون ریسمانی جامعه را به هم پیوند دهد و از گسست‌های اجتماعی جلوگیری کند. اما آیا این مفهوم مدرن، با آموزه‌های دینی نیز همخوانی دارد؟

با پیروزی انقلاب و طی شدن روند تلخ شورش‌های مسلحانه گروهک تروریستی مجاهدین خلق و شاخه اقلیت فدائیان خلق که اولی عمدتاً در پایتخت کشور و دومی در شهرهای مرزی استان‌های محروم ویژه در کردستان و ترکمن‌صحرا صورت گرفت، عملاً مانع از این شد که دولت‌های روی کار آمده در جمهوری اسلامی ایران فرصت چندانی برای ایجاد ساختار سازی نهادهای دموکراتیکی، چون سمن‌های مردمی و اندیشکده‌های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و حتی نظامی احزاب یا بخش‌های خصوصی را ایجاد کنند.

«باید اذعان کنیم که در دهه پیشرفت و عدالت، نمره مطلوبی در باب عدالت به دست نیاورده‌ایم.» این اشاره صریح رهبر انقلاب در توصیف وضعیت عدالت اجتماعی در چهل‌ودومین سال انقلاب اسلامی حکایت از آن دارد که علی‌رغم گردش قدرت و حضور نگاه‌های مختلف مدیریتی در حوزه سیاستگذاری و اجرا، آرمان عدالت همچنان آن‌گونه که باید محقق نشده و هنوز راه زیادی تا تحقق آن باقی مانده است.