امام باقر

اثر نهایی همه تلاش‌های امام باقر (ع)، ایجاد مرجعیت علمی مستقل، تقویت هویت مذهبی شیعه، مقاوم‌سازی جامعه در برابر فشارهای سیاسی و کاهش تأثیر جریانات انحرافی و غیرعلمی بود. روش‌های امام باقر (ع) نه فقط موجب تمایز تشیع، بلکه موجب شد شیعه به پایگاهی اصیل برای علم، عقل و عدالت تبدیل گردد و زمینه نهضت علمی و تمدنی در دوره‌های بعد، به‌ویژه عصر امام صادق (ع)، را فراهم آورد.

از سیره امام باقر و امام صادق (ع) چنین استفاده می‌شود که آن بزرگواران در پی سازندگی فکری و سازمان‌دهی مکتب بوده‌اند و مواضع آنان را در برابر انحرافات زمانه در محور‌های «مبارزه با تحریف»، «زمینه‌سازی برای نابودی امویان» و «ایجاد تشکل» می‌توان خلاصه کرد.