برابری

«فرهنگ‌سازی مهاجران»، «ارزش‌های سوئدی» و «سخت‌گیری بیشتر برای تابعیت» به مفاهیمی رایج در فضای عمومی بدل شده‌اند؛ رسانه‌ها، به‌ویژه رسانه‌های محافظه‌کار، گاه با بزرگ‌نمایی جرایم مهاجران و نادیده‌گرفتن دستاورد‌های مثبت آنان، به ایجاد تصویری منفی از آنها دامن می‌زنند.

نظم کنونی از زنان می‌خواهد که هم همسر و مادر ایده‌آلی باشند، هم از اعضای سالمند یا دارای معلولیت و بیمار خانواده مراقبت کنند، هم سر کار با همۀ وجودشان متمرکز باشند، هم مطالبه‌ای از کارفرما برای جلوگیری از وقوع آزار‌های مختلف و برخورداری از حقوق یکسان با مردان در برابر کار مشابه و نیروی رسمی شدن نداشته باشند و هم در فعالیت‌های کارگری حضور نیابند. این چیزی غیر از دزدی است؟!

برابری مفهوم چالش‌برانگیزی است. هر جا صحبت از آن می‌شود، سریع سوالاتی از این دست به میان می‌آید که آیا درست است همۀ کارمندان حقوق یکسانی بگیرند، در حالی که برخی از آن‌ها تنبل و اهمال‌کارند و برخی جدی و با پشتکار؟ آیا درست است که آدم‌ها با نیازهای گوناگون، خدمات واحدی دریافت کنند؟ این نوع سوالات، در واقع بحثِ عدالت و انصاف را به میان می‌کشند و می‌گویند برابری می‌‌تواند «نامنصفانه» باشد. دارین مک‌مان، تاریخ‌نگار اجتماعی آمریکایی، تاریخی از جدال این دو مفهوم در دهه‌های اخیر ارائه می‌کند.

تجزیه و تحلیل‌ها نشان می‌دهد که میزان تحقق عدالت اجتماعی در یک کشور نه تنها به شادی مردم کمک می‌کند، بلکه دومین عامل مهم و قوی در ایجاد رضایت از زندگی در آنهاست. بر اساس همین تحقیق عامل نخست، سرمایه اجتماعی یک کشور (استحکام روابط خانوادگی و شبکه‌های اجتماعی بزرگتر، سطح اعتماد به نهاد‌ها و میزان مشارکت مدنی) است که برای رفاه مردم اهمیت بیشتری دارد.

در نگاه والزر، عدالت یک برساخته‌ی بشری است. اصول عدالت، خود به لحاظ فرم، کثرتگراست و ناشی از اقتضائات فرهنگی و ساخت متفاوت هر جامعه است. اجتماعی یک خیر در جوامع گوناگون لزوماً یکسان نیست. به همین علت، پیوند ذاتی میان اصل توزیعی و تصور خیر موجب می‌شود که حتی معیار توزیع عادلانه یک خیر خاص در جوامع گوناگون یکسان نباشد.

در یک طرح تحقیقاتی درباره‌ی آثار و پیامدهای اجتماعی فمینیسم، نتایج تکان دهنده‌ای به دست آمد. نابودی معیارهای اخلاقی، نفوذ بیش از اندازه‌ی بی‌بندوباری و همجنس بازی در بین زنان، نادیده گرفتن آموزه‌های مذهبی و دینی، تضعیف شدید خانه و خانواده و فروپاشی اجتماعی فقط قسمتی از این گزارش بود.

اثرات نابرابری صرفا به پایین‌ترین طبقه‌های اجتماعی محدود نمی‌شود بلکه اکثریت جمعیت کشور را تحت تاثیر قرار می‌دهند.

برابری انسان‌ها در پیشگاه حکومت، یک امر عقلانی است. هر فردی که در سرزمینی زندگی می‌کند، به اندازه دیگر افراد حاضر در آن جامعه، حق زندگی، برخورداری از امکانات و رفاه اجتماعی را داراست. پس نمی‌توان با بهانه‌هایی همچون ضعف بنیه اقتصادی یا سکونت ناگزیر در قسمت‌هایی از خاک وطن، او را از چرخه دریافت خدمات محروم کرد.