آخرت

یکی از مهم‌ترین ره توشه‌های آخرت، ایمان است که اساس قلب سلیم را نیز تشکیل می‌دهد؛ زیرا چنین قلبی بر فطرت و عهد الست باقی است که پروردگار عالم پروردگار اوست. (اعراف، آیه ۱۷۲) خدا می‌فرماید:قطعا اجر و پاداش آخرت بهترین چیز برای کسانی است که ایمان آورده وتقوا پیشه کرده‌اند. (یوسف، آیه ۵۷)

حجت الاسلام عالی گفت: همینه که نوع نگاه آدم به عالم و آدم در زندگی و خصوصیات شخصی تاثیرگذاره، اگه آدم نگاهش رو وسیع بکنه (البته مطالعه سر جای خودش ولی فقط ترقی از اون مسیر نیست) باید اهل عمل هم باشه و همین عمل اون رو رشد میده. آخرتی زندگی کردن به معنای بی‌توجهی به دنیا و وظایفی که داره نیست بنده خدا با نگاه آخرتی کاملا به مسائل دنیا می‌رسه ولی خودش رو محدود به همین‌ها نمی‌کنه. چشم‌اندازش بلنده و در مسیر بندگیه؛ پس همه‌جا براش مسجد می‌شه.

اگر افق انسان در مواجهه با نعمات، منحصر در دنیا نبوده و در باطن خود، دنیا را در راستای أمر برتری بخواهد، در این صورت نعمات دنیایی برای او زینت الله شده و در حقیقت آخرتی می‌شود، اما اگر شخص در مواجهه با نعمات، نعیم خود را فراموش کرده و تمام حقیقت خود را صرف در آن‌ها کند، در این صورت افق حیات او محدود در دنیا شده و بهره‌ای از آخرت ندارد.

آیت الله جاودان گفت: ایمان به انسان شخصیت می‌دهد مثلاً وقتی انسان ایمان دارد از حوادث سهمگین و خطرناک نمی ترسد و در امتحانات بزرگ مالی با خونسردی از کنار یک مال بزرگ می‌گذرد و اعتنا نمی‌کند.