سکوت

فمینیست‌های پر سروصدای خودخوانده‌ای که خشمشان هم گزینشی و هم نمایشی است و قطب‌نمای اخلاقی‌شان به طرز عجیبی همیشه با قدرت دولت‌های غربی هم‌سو است، در برابر سوختن غزه سکوت اختیار می‌کنند؛ اما صدای آنها در حمایت از اسرائیل و متحدانش به‌سرعت بالا می‌رود. حتی زمانی که اسرائیل و آمریکا تهدید به نابودی کامل ایران می‌کنند هم آنها ساکت هستند و تلفات غیرنظامی برایشان اهمیتی ندارد.

نسل جدید حتی در نوع گفتار و پیام‌رسانی نیز متفاوت هستند. نوجوانان امروزی کلمات و عبارات را کوتاه می‌کنند، پیام‌هایشان اغلب مختصر است و گاهی به جای جمله‌ای کامل تنها یک ایموجی می‌فرستند. این سبک خاص تعامل باعث شده که سکوت در زندگی روزمره‌شان پررنگ‌تر دیده شود.

جامعه در «وضعیت پیشاگفتمانی» به حیات خود ادامه می‌دهد و مکانیسم‌های بقا و همبستگی اجتماعی را پیش می‌برد، اما این مکانیسم‌ها در گفتار علمی رایج جایگاهی ندارند، زیرا قلمرویی که باید آنها را به گفتار درآورند یعنی «سیاست»، «هنر» و «علم» نتوانسته‌اند ارتباط ارگانیک با این وضعیت برقرار کنند و گفتارشان به «هذیان» بدل شده است.

سریال‌های خانگی درست در مقطعی که می‌خواستند به اوج قدرت و تسلط خود بر بازار برسند، با دیوار بلند یک بلاتکلیفی مواجه شده‌اند؛ سرانجام بلاتکلیفی میان ارشاد و صداوسیما آیا ختم به خیر می‌شود؟