پایتخت

مسئله‌ای که در پایتخت به آن پرداخته شد و جالب توجه بود، دل‌نگرانی و ترس هما و نقی از این بود که سالار را به هر دلیلی از آنان بگیرند. کسانی که تجربه فرزندپذیری دارند با این حس آشنا هستند و مدام این کابوس را دارند؛ بنابراین خواب‌هایی که هما و نقی در این باره می‌دیدند ممکن است نزدیک به خواب‌ها یا حس‌های واقعی خانواده‌های فرزندپذیر باشد. علت آن نیز به این مسئله برمی‌گردد که برچسب مادرخوانده و پدرخوانده به این افراد‌ زده می‌شود و اینکه این افراد ممکن است در معرض قضاوت دیگران باشند

در آهنگ‌سازی برای یک منطقه خاص، این چالش همواره وجود دارد. یعنی باید دو نوع مخاطب را راضی نگه داشت؛ نخست مردم خود منطقه که باید از آنها جامعه آماری گرفته شود یا از نخبگانشان پرسیده شود که آیا موسیقی حق مطلب را ادا کرده است یا خیر؛ و دوم مخاطبان عمومی‌تر، مانند کسانی که در تهران یا سایر مناطق کشور موسیقی را می‌شنوند. در موسیقی فیلم، چالش اصلی این است که موسیقی باید در خدمت تصویر باشد و اکت‌های بازیگران را همراهی کند.

پایتخت از ضمیر ایرانی برآمده و همین آن را برای مخاطب جذاب می‌کند. سریال عمیقاً از جامعه ایران درک دارد، می‌داند مدل رفتار و کنش‌های یک خانواده ایرانی طی چند سال اخیر چه تغییراتی کرده. پایتخت آینه است. شاید کمتر خانواده‌ای باشد که یکی از کاراکترهای پایتخت را مصداقی از یکی از اطرافیانش نبیند. مخاطب با ذات کاراکترهای پایتخت هم‌ذات می‌شود و احساس می‌کند که شخصیت‌ها با او معاصرت دارند.

در پایتخت هم با همه راست و دروغ‌ها و توطئه‌چینی‌ها و شیطنت‌ها و روراستی‌ها و... باز هم مانند سال‌های دور همگی در یک قاب در مغازه عکاسی جنب حرم مطهر کنار هم قرار می‌گیرند و تنها به این اکتفا نمی‌شود، بلکه بهتاش با آن ‌همه سوابقش در کنار «مادر» زانو می‌زند و با اشک، پر «چادر» او را می‌گیرد و بر آن بوسه می‌زند و کات.

چالش اصلی در نوشتن این سکانس، سهم‌دادن به همه شخصیت‌ها بود؛ برای مثال نوشتن بخش مربوط به رحمت، که مورد توهین قرار می‌گیرد و بعد در سکوت کناره می‌گیرد، کاری دشوار و حساس بود. همچنین شخصیت شری، که اغلب با نگاهی منفی دیده می‌شد، در این سکانس با رفتارهایی محجوب و خانواده‌دوست ظاهر می‌شود و تصویری متفاوت از خودش ارائه می‌دهد؛ از جمله زمانی که به‌آرامی بچه را از فضای بحث دور می‌کند و به اتاق می‌برد.

سینمای ایران بسیار تیره و سیاه و پر از غم است. مردم ما رنگ دوست دارند و دوست دارند در فیلم‌ها و سریال‌ها رنگ و شادی ببینند اما در سریال‌ها و فیلم‌های ایرانی این موضوعات و همچنین احساس ملی بسیار کم است و مخاطب ما این را نمی‌پسندد

وقتی به مجموعِ فصل ششم سریال "پایتخت" نگاه می‌کنیم این نکته به ذهن متبادر می‌شود؛ چرا آنقدر فیلمنامه شتاب‌زده است و مخاطب را راضی نمی‌کند؟

پس از اعلام رسمی مدیران ارشد وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی مبنی بر مجاز بودن برگزاری کنسرت‌ها و اجرا‌های تئاتر در شهر‌های با وضعیت زرد و آبی، هنوز خبری از برگزاری کنسرت‌ها در شهر تهران نیست.

چراغ سبزِ ساخت "پایتخت" روشن شده، اما نه شبکه یک خبری داده است و نه عوامل "پایتخت" صحبتی می‌کنند، فقط مهران احمدی خیلی قابل تأمل، از غیبت دوباره‌اش خبر داد.