شیعه و سنی

هرگاه ایرانیان خواسته‌اند خودشان را بازشناسی کنند، به این ریسمان چنگ زده‌اند و به ادبیات پناه برده‌اند. امروز هم ادبیات فارسی همین هویت‌بخشی و انسجام‌بخشی را دارد و این شعر است که در خط مقدم مقابله با دشمنان و ایجاد همدلی و همبستگی میان مردم ایران قرار دارد.

[محمد حنفیه می‌گوید:]من هنگام کشته شدن عثمان، کنار پدرم بودم. [آن حضرت]برخاست و به منزل رفت. سپس اصحاب رسول خدا (ص) بر او وارد شدند و گفتند: این مرد [عثمان]کشته شده و مردم ناگزیر باید امامی داشته باشند و غیر از تو برای این امر نمی‌یابیم؛ نه از نظر قدمت پیشینه در اسلام و نه از لحاظ نزدیکی به رسول خدا (ص). پس [علی (ع)]گفت: چنین کاری نکنید؛ زیرا که من وزیر شما باشم بهتر از آن است امیرتان باشم. گفتند: نه، به خدا سوگند هیچ کاری نکنیم تا آنکه با تو بیعت نماییم. حضرت فرمود: پس [مراسم بیعت]در مسجد باشد؛ زیرا بیعت من نباید مخفی باشد و جز با رضایت مسلمانان محقق نخواهد بود.»

هرکسی لااله الا الله و محمد رسول‌الله (ص) می‌گوید، هرکسی که اسلام می‌آورد، به حضرت خدیجه (س)، حضرت علی (ع) و پیامبر اسلام (ص) مدیون است. ما پیامبر و حضرت علی‌ابن‌ابیطالب (ع) را خوب می‌شناسیم، اما حضرت خدیجه (س) را نه، درحالی‌که شیعه و سنی مدیون دلاوری‌های خدیجه (س) هستند.

اگر یک سنی با نگاه تقریب (نزدیک کردن اندیشه‌ها) به صورت همدلانه به شیعه نگاه کند، متوجه می‌شود که اندیشه شیعه با اهل سنت خیلی نزدیک است و اگر یک فرد شیعه همدلانه به اهل سنت توجه کند به این موضوع دست می‌یابد که هیچ ربطی به تقسیم و تشبیه ندارد. پس چرا باید دیگران را به مشبه، مجسمه و... متهم کرد؟