آزادی بیان

هم مردم و هم مطبوعات نیازمند سواد رسانه‌ای هستند. آنچه باید اتفاق بیفتد، یک حرکت تدریجی اجتماعی است که مستلزم مدیریت شیوه گفت‌وگو، بهره‌برداری رسانه‌ای و ترویج اخلاق رسانه است.

نگاه دقیق به بحران نپال نشان می‌دهد که چگونه یک جنبش اعتراضی داخلی با ریشه‌های کاملاً واقعی و ارگانیک (ناشی از فقر، فساد و سرخوردگی)، در میدان رقابت قدرت‌های بزرگ، مصادره به مطلوب می‌شود. انرژی اجتماعی عظیمی که از خشم نسل جوان آزاد شد، به سرعت توسط بازیگران خارجی کانالیزه شد.

دانشگاه‌های آمریکا توانسته‌اند رهبری این کشور را به دلیل جذب افراد بلندپرواز از سراسر جهان تقویت کنند. آنها با شور و شوق تابعیت آمریکا را دریافت کرده‌اند و ارزش‌های دموکراتیک را در خارج از کشور گسترش داده‌اند.

آزادی و عدالت در دوره مبارزات منتهی به انقلاب اسلامی به اوج خود رسید. بسیاری از صاحب‌نظران با هم اتفاق نظر دارند که انقلاب ایران، انقلابی اقتصادی نبود و به دلیل مشکلات اقتصادی نیز صورت نگرفت، بلکه آنچه اهمیت داشت؛ خواست‌های انسانی و ارزش‌های مدنی به‌ویژه مفاهیمی، چون استقلال، عدالت و آزادی بوده است.

سیسرو، فیلسوف و دولتمرد رومی، عاشق فلسفه و فن خطابۀ یونان بود، اما تاسف می‌خورد که آتنی‌ها به خاطر یک «شر» سقوط کردند، یعنی آزادی بلافصل و هرزگی مجالس عمومی. از نظر سیسرو، آزادی بیان امتیاز ویژۀ «بهترین مردان» سنا بود، نه عوام.

بهاییت مباحثش عقلانی نیست بلکه بیشتر احساسی است و برانگیختگی ایجاد می‌کند؛ این ویژگی در نوجوان و جوان قابلیت بیشتری دارد به همین جهت برنامه‌ریزی‌اش بیشتر برای این دسته افراد است. شعار اصلی بهاییت، عدم تعصب ملی، عدم تعصب خانواده، عدم تعصب جنسیتی و عدم تعصب مذهبی است؛ در اصل هدفش گرفتن هویت است.