پیری

از ۲۰۱۵ تا ۲۰۵۰ درصد سالمندان دنیا از ۱۲ درصد به ۲۱ درصد می‌رسد که این میزان از سرعت رشد، قابل قبول بوده و فرصت برای رفع نیاز‌های سالمندی به اندازه کافی وجود دارد، اما میزان سرعت در کشور ایران بالاست و قابل قیاس با کشور‌های درحال توسعه نیست.

خیلی ها دوست دارند و خیلی ها هم دوست ندارند که بعد از فرزند اولشان، فرزند دیگری بیاورند و هر کدام نیز دلایل مخصوص به خود را دارند اما به دلائل علمی و روان شناسی شما نیاز دارید که فرزند دوم داشته باشید.

سالمندی آینده محتوم بسیاری از جمعیت جوان و میانسال فعلی کشور است که اگر به صورت فوری کاری برای مقابله با آن صورت نگیرد باید دچارش شد. توقف رشد جمعیت به‌دلیل کاهش آمار ازدواج از یک سو و نیز علاقه نداشتن خانواده‌های جوان به فرزندآوری از سوی دیگر موجب شده است تا گروه‌های کارشناسی بسیاری مدام درباره سالمندی جمعیت کشور در دو دهه آینده هشدار دهند.

آشفتگی اقتصاد و افزایش هزینه‌های زندگی در کنار سیاست‌های غلط و بی‌توجهی دولت به فرزندآوری، رشد نرخ جمعیت کشور را نزولی کرده است.

خانه‌های تک‌نفره، آدم‌های تنها، کسانی که وقتی از سرکار به خانه برمی‌گردند، کسی انتظارشان را نمی‌کشد؛ نه همسر و نه فرزندی! خودشان، تنهای تنها! «مجرد‌های قطعی» را می‌گویم، همان‌هایی که تعدادشان به ۵ میلیون نفر رسیده و مشخص نیست که این آمار تا چند میلیون نفر دیگر نیز افزایش پیدا کند.

کشور‌هایی که به لحاظ پزشکی پیشرفته محسوب می‌شوند، زنان بالای ۴۰ سال را هم به فرزندآوری تشویق می‌کنند. در ایران، اما فرزندآوری بالای ۳۵ سال با، اما و اگر‌های زیادی ازسوی مسئولان بهداشتی روبه‌رو است. از طرف دیگر، سیاست‌های دولتی باعث شده است سن ازدواج بالا رود؛ همه این‌ها در کنار هم بر استرس مادران ایرانی افزوده است

صورت چروکیده و دست‌های ناتوان، یادش نمی‌آید کی و کجا به دنیا آمده و چرا حالا در خیابان است. نمی‌داند کجا برود و آدرس خانه‌شان را از چه کسی بگیرد. احساس ضعف دارد و منتظر یک نفر مانده که دستش را بگیرد و نجاتش دهد. کهولت سن و ناملایمت روزگار باعث شده تا هویتش را هم به یاد نیاورد و نفهمد که چه گذشته‌ای داشته‌است؛ این قصه برخی از سالمندان سر راهی است که زنگ خطر افزایش جمعیت آن‌ها به صدا درآمده‌است.

خانه‌های تک‌نفره، آدم‌های تنها، کسانی که وقتی از سرکار به خانه برمی‌گردند، کسی انتظارشان را نمی‌کشد؛ نه همسر و نه فرزندی! خودشان، تنهای تنها! «مجرد‌های قطعی» را می‌گویم، همان‌هایی که تعدادشان به ۵ میلیون نفر رسیده و مشخص نیست که این آمار تا چند میلیون نفر دیگر نیز افزایش پیدا کند.