سینماگران

جشن مهر سینمای ایران همزمان با روز ملی سینما فعالیتش را آغاز کرد تا تکریم اهالی سینما و تجلیل این مناسبت محدود به پایتخت نباشد. هدف بنیانگذاران این رویداد ایجاد فرصتی برای شناسایی، توجه و تقدیر از ظرفیت‌های مغفول استان‌ها بیان شده است. در قالب این رویداد سینمایی با همکاری و هم‌فکری نهادها و شخصیت‌های هنری، فعال‌ترین و شاخص‌ترین سینماگران استانی شناسایی و پس از ارزیابی از برگزیدگان در مراسمی که به همین مناسبت در مراکز یا شهرستان‌های منتخب در نظر گرفته شده، تجلیل می‌شوند. علاوه بر تکریم فعالان حوزه سینما در استان‌های مختلف از شاخصه‌های این رویداد، قدردانی از اصنافی است که کمتر در جشن‌های سینمایی دیده و تقدیر می‌شوند.

کارگردان یک فیلم سیاسی به دنبال نشان دادن مسائلی است که یا مستقیماً به سیاست ارتباط پیدا می‌کنند و یا در هر حال به نحوی با سیاست ارتباط دارند. با سیطره دولت مدرن، دیگر شاید کمتر عرصه‌ای باقی‌مانده باشد که از سیاست تأثیر نگرفته و یا با آن بدون ارتباط باشد. پیوند دو کلمه «سینما» و «سیاست» تقریباً عبارت هنر برای هنر را که ممکن است عقیده برخی باشد؛ خنثی می‌کند.

بخشی از رونق سینما در دهه ۶۰ مربوط به سینمای جنگ بود فیلم‌های جذابی با این موضوع برای مردم ساخته شد که با استقبال هم مواجه شد. حتی به خاطر دارم سال ۶۶ «بلمی به‌سوی ساحل» را که عید نوروز اکران کردیم، با این وجود با استقبال روبرو شد با اینکه ما معمولا عید نوروز اصلا فیلم جنگی اکران نمی‌کردیم؛ ولی چون حال و هوای مردم با جنگ گره خورده بود، این مدل سینما جواب می‌داد. یعنی درک درست و به موقع شرایط روز و تولید فیلم با همان موضوع، می‌تواند به جذب مخاطب کمک کند.

در اواخر دهه ۴۰ سالانه حدود ۹۰ تا ۱۲۰ فیلم تولید می‌شد؛ اما دو سال آخر قبل از انقلاب تولید ما به ۵ فیلم رسیده بود. چون ازیک‌طرف سینمای موج نو سلیقه عمومی را بالا برد و دیگر کلیشه‌هایی مثل گنج قارون و علی بی‌غم جواب نمی‌داد و از آن‌طرف همین سینمای موج نو واقعاً در گیشه مشتری نداشت و نمی‌فروخت. از فیلم‌هایی مثل قیصر، طوقی و یکی دو فیلم دیگر اگر بگذریم، باقی فیلم‌های موج نو فروش عمده‌ای نداشتند. سینمای ایران این وسط واقعاً گیر افتاده بود.

تعدادی از سینماگران مطرح کشور در پی معرفی محمد خزاعی به عنوان رئیس جدید سازمان سینمایی ضمن تأکید برای انتصاب مدیران انقلابی، ولایتمدار و متعهد در نهاد‌های سینمایی متذکر شدند: رانت خواری و زدوبند‌های پشت پرده در سینمای ایران بیداد می‌کند و مهمترین انتظار ما از شخص آقای خزاعی این است که با اهتمام و دغدغه مندی جلوی این اتفاق را به سرعت بگیرند.

درمورد آخرین سناریوسازی در ارتباط با این کودکان، اخیرا سریالی به نام ملکه گدایان، همان مسیر تصویرسازی مافیایی و باندی در ارتباط با کودکان کار را درپیش گرفته است و همان پیش‌فرض قدیمی را تثبیت می‌کند که اساسا کودک متصل و منشعب از یک باند و مافیاست.