بومی سازی

آدم باید کار داشته باشد که بتواند زندگی کند؛ اما این کف نیاز‌های ماست نه سقف نیاز‌های ما. دانشجویان متعدد خود من بیکارند؛ اما ما می‌خواهیم عنوانی سردر دانشگاه بزنیم و آن باید فاخر باشد و نشان دهنده روح این کار، آیا روح دانشگاه ما کارآفرینی باید باشد؟ یعنی ما افرادی را آماده کنیم که بتوانند بروند و شغل داشته باشند؟ این خیلی سطح نازلی است و چه افتخاری در آن است؟

بومی سازی برنامه‌های موفق خارجی، ایده درست و جذابی است، به شرطی که نسبت به نزدیکی فرهنگ‌های کشور مبدا و مقصد مطالعاتی صورت گرفته باشد.

شاید حاشیه‌های اخیر مسابقه "سیم‌آخر" شبکه سه بیشتر ما را یادِ این نکته بیندازد چرا به مسابقه‌های ایرانی برنمی‌گردیم و خلاقیت و نوآوری را احیاء نمی‌کنیم؟