تهدید

طوفانی کامل در حال شکل‌گیری است. دشمنان آمریکا به طور گسترده در کارزارهای اطلاعات گمراه‌کننده سرمایه‌گذاری می‌کنند. پیشرفت‌های هوش مصنوعی نوعی از درگیری خطرناک‌تر را به ارمغان آورده است و دولت دوم ترامپ، توان دفاعی را که برای محافظت از آمریکا و شرکای آن در برابر نفوذ مخرب خارجی در نظر گرفته شده بود، تضعیف کرده است.

ابهام، چهره پنهان جنگ‌های قرن بیست‌ویکم است. آنچه امروز «جنگ ترکیبی» نامیده می‌شود، نه نبردی نو بلکه بازتابی از تحولی عمیق در شیوه اعمال قدرت است؛ جایی که مرز میان جنگ و صلح، واقعیت و فریب، سیاست و عملیات نظامی در هم می‌آمیزد. در این میدان نامرئی، قدرت نه با گلوله، بلکه با روایت، فناوری و سردرگمی اعمال می‌شود و همین ابهام، به مهم‌ترین سلاح دوران ما بدل شده است.

استفاده از ابزار ارعاب و تهدید، شیوه‌ای کهن در روابط جهانی است. یکی از اصطلاحات مطرح و مشهور در این زمینه «دیپلماسی قایق‌های توپ‌دار» است. این اصطلاح به حدود دو قرن پیش و زمان استعمار کلاسیک بازمی‌گردد. کشور‌های استعماری کشتی جنگی خود را به نزدیکی سواحل کشور مورد نظر می‌فرستادند و به دنبال آن، فرستادگان کشور استعماری برای مذاکره ــ در واقع، برای باج‌خواهی ــ وارد آن کشور می‌شدند و به‌راحتی امتیازات دلخواه خود را دریافت و در گام‌های بعدی، به‌راحتی آن کشور را به خود وابسته می‌کردند.

هر سال با نزدیک شدن به ایام برگزاری جشنواره فیلم فجر که از آن به عنوان بهار سینمای ایران یاد می‌شود، یکی از بحث‌های اصلی درباره اکران نشدن شماری از آثار جشنواره سال گذشته و در نتیجه سنگین‌تر شدن بار چرخه اکران است. این چرخه هر سال سنگین‌تر می‌شود و شمار بیشتری از آثار اکران‌نشده به قطار طولانی آثار اکران‌نشده سینمای ایران اضافه می‌شود؛ قطاری که تنها راه کاستن از طول آن، یا گسترش چشمگیر ظرفیت‌های ناوگان اکران آثار سینمایی است که در عمل به واسطه هزینه‌های سنگین امکان‌پذیر نیست یا استفاده از راه‌حل‌های جایگزینی همچون اکران آنلاین؛ روشی که سال‌هاست در سینمای جهان هم در حال اجراست.

خانه‌های تک‌نفره، آدم‌های تنها، کسانی که وقتی از سرکار به خانه برمی‌گردند، کسی انتظارشان را نمی‌کشد؛ نه همسر و نه فرزندی! خودشان، تنهای تنها! «مجرد‌های قطعی» را می‌گویم، همان‌هایی که تعدادشان به ۵ میلیون نفر رسیده و مشخص نیست که این آمار تا چند میلیون نفر دیگر نیز افزایش پیدا کند.