صدام

ما حمله اسرائیل را به‌عنوان جنگ پذیرفته‌ایم و در پی یافتن اشتراکات آن با جنگ ۸ ساله هستیم. هر دو جنگ در پی نابودی جمهوری اسلامی بودند اما به نتیجه نرسیدند. در هر دو، نقش رهبری و مردم نادیده گرفته شد، چه صدام و چه اسرائیل.

بر اساس تئوری «مرد دیوانه»، هنگام مواجهه با یک رهبر مسلح به تسلیحات هسته‌ای که به نظر کاملاً دیوانه به نظر می‌رسد، مخالفان باید یا به خواسته‌های او تن دهند یا احتمال نابودی خود را بپذیرند.

تلۀ آشیل، کتاب جدید استیو کول، مثل فنجانی قهوهٔ غلیظ برای فردی سیاه‌مست است: آن سیاه‌مست تشکیلات سیاست خارجی ایالات متحده است که نخست خود را متقاعد کرد صدام تهدیدی جدی برای منافع ایالات متحده است و بعد خود را متقاعد کرد که حمله به عراق خطایی بود که می‌توان به‌راحتی آن را فراموش کرد.

با وجود بنی‌صدر اتحاد بین ارتش و سپاه میسر نمی‌شد و ایران در یک غافلگیری و وضعیت بغرنجی قرار داشت. این‌ها را باید به نسل جوان بگوییم تا بداند اگر ما اجازه ندادیم آبادان که از طریق اروند رود در نقطه صفر مرزی قرار دارد سقوط نکند یعنی چه؟ یا اگر اجازه ندادیم دشمنی که فکر می‌کرد سه روزه می‌تواند کل خوزستان را بگیرد و بیش از یک ماه در حسرت اشغال خرمشهر باقی ماند، یعنی چه؟

این پژوهشگر دفاع مقدس به پیروزی انقلاب اسلامی اشاره کرد و گفت: صدام پیروزی انقلاب اسلامی و تغییر حاکمیت در ایران را فرصت مناسبی می‌دانست، تا بتواند امتیازات بیشتری را مطالبه کند. او بر این باور بود که اولاً میان ایران و آمریکا اختلاف پیدا شده، همچنین وضعیت سیاسی داخل کشور نیز با مشکلاتی روبه‌رو است؛ بنابراین تصورکردمی‌تواند با استفاده از اختلافات داخلی و عدم حمایت امریکا از ایران به خواسته خود دست پیدا کند.

۱۱ آوریل سال ۱۹۹۲ «جرج هربرت واکر بوش» رئیس‌جمهور وقت آمریکا اعتراف کرد: «کمک واشینگتن به بغداد در جنگ ۸ ساله برای رویارویی با ایران بود نه حمایت از صدام»؛ حقایقی که انکار می‌شد به‌وضوح آشکار شد و رسوایی دروغگویی آمریکا بیش‌تر شد.