کلمه

زبان یک ملت، کلید شناخت فرهنگ آن ملت است و شناخت فرهنگ، راهی به سوی هویت‌یابی ملی خواهد بود. بخش عمده فرهنگ از طریق زبان منتقل می‌شود. زبان فارسی همیشه همچون حلقه‌ای نامرئی، هویت ملی و فرهنگی ایرانیان را حفظ و فرهنگ بومی و ملی ما را به دیگر اقوام و ملل معرفی کرده است. 

همه زبان‌ها از هم وام می‌گیرند و این وام‌گیری به غنی‌سازی زبان کمک می‌کند. برای مثال، اگر واژه‌ای عربی مثل «عشق» را در فارسی درنظر بگیریم و بخواهیم آن را از زبان حذف و «مهر» را به‌جای آن بگذاریم، دیگر در برخی موارد قابل‌بیان نیست. واژه‌های «محبت»، «مِهر»، «عشق» و «دوستی» هر یک در بافت خود معنا می‌دهند

اینجا فلسطین است، کلمه و خون. کلمات غسان کنفانی و حنظله ناجی علی را در صحنه مبارزه، مرید برغوثی را در قصه غربت و بازگشت مشروطش، تمیم برغوثی را در شعرش برای قدس و نویسندگان، شاعران و آزادگان جهان را در رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی می‌بینیم و با خبر هر عملیاتی صحنه شهادت فارس پیش چشم زنده می‌شود.