دیالوگ

آنچه که در پاییز سال ۱۴۰۱ اتفاق افتاد، بیشتر از آنکه به یک اتفاق (happen) شبیه باشد، به یک رویداد (event) شبیه بود. تفاوت مهم اتفاق و رویداد در این است که اتفاق، هر حادثه‌ای است که می‌تواند اثرگذار یا بی‌اثر باشد؛ اما رویداد، اتفاقی است که بر اثر سلسله فرایندهایی رخ می‌دهد و اثر آن تا مدت‌ها می‌تواند هر چیزی را در اطراف خود دگرگون سازد. آنچه که من می‌خواهم در این یادداشت به آن بپردازم از منظر دیگری بوده که کمتر بدان پرداخته شده است. شاید از این روی که بیشتر تحلیل‌کنندگان اتفاقات پاییز ۱۴۰۱، متعلق به نسلی هستند که فاصله سنی زیادی با هسته مرکزی شرکت‌کنندگان در اتفاقات آن روزها و همچنین مدافعانش دارند. ناگفته پیداست که بیشتر این تحلیل‌ها از هم زاویه دید لازم با شرکت‌کنندگان و مدافعان اتفاقات پاییز ۱۴۰۱ برخوردار نیستند. آنچه که در اینجا توجه مرا به خود جلب کرده است و تصور می‌کنم حلقه مفقوده تمام این تحلیل‌هاست، بحث دیالوگ است.

حسین مسافرآستانه گفت: جای پرداختن به دیالوگ‌ها در ادبیات ما خالی است و آنچه ما از ادبیات کهن درباره ادبیات قصار می‌شنویم از دل سخنرانی‌ها برآمده که گاه به عنوان ضرب المثل کاربردی است.

پرداختن به دوران دفاع‌مقدس و قهرمانان و رزمندگان جنگ، ضرورتی همیشگی است. در این میان فرهنگ و هنر مسئولیت سنگین‌تر و حساس‌تری دارد و نوع مواجهه‌شان با این مضمون، باید ظریف و هنرمندانه باشد تا به‌ویژه اثرگذاری مناسبی بر نسل جوان صورت بگیرد و آن‌ها با قهرمانان واقعی این مرز و بوم آشنا شوند.

روایت غیرخطی چیز عجیب یا تازه‌ای نیست. درطول تاریخ و در همان ادبیات کلاسیک هم بار‌ها دیده شده که شاعر یا نویسنده از تکنیک فلاش‌بک یا بازگشت به گذشته استفاده کرده تا داستانش را روایت کند. در ادبیات که این تکنیک اصلا چیز عجیبی نیست و یک تکنیک کلاسیک به‌حساب می‌آید. در فیلمسازی هم به همچنین. حتی در دوران فیلم‌های صامت از تکنیک داستان غیرخطی برای ساخت آثاری، چون «عدم تحمل» (دیوید گریفیث ۱۹۱۶) و «سگ اندلسی» (لوئیس بونوئل ۱۹۲۹) از نمونه‌های کلاسیک روایت غیرخطی هستند.

حمید عطایی گفت: دنیای بازیگری را با حضور در بزرگ‌ترین پروژه نمایشی کشور، سریال «مختارنامه»، آغاز کرد و در آن خوش درخشید. او سپس حضوری کمرنگ در دنیای فیلم و سریال داشت و با سریال «یلدا» ساخته «حسن میرباقری» دوباره به این فضا بازگشت.