انسان شناسی

ما در ایران با یک ساختار فرهنگی مواجهیم که آن را روزمره تجربه می‌کنیم اما این ساختار به ‌طور رسمی تنوع و تکثر جامعه را در چارچوب اخلاق اجتماعی متعارف به رسمیت نمی‌شناسد. منظورم اخلاق رسمی و حاکمیتی نیست بلکه آن چیزی است که جامعه برچسب بی‌اخلاقی به آن نمی‌زند. این تفاوت‌ها به ‌درستی پذیرفته نشده‌اند.

«نباید به برخی دوقطبی‌ها در جامعه دامن زد و در مقابل، باید مانع از فعال شدنشان شد»؛ در چارچوب چنین گزاره‌ای، موضوعی که مطرح می‌شود این که دوقطبی‌ها مانند گسل‌هایی بالقوه یا بالفعل در جامعه عمل می‌کنند و باید با آن‌ها مدارا کرد. اما واقعا دوقطبی چیست و از دیدگاه جامعه‌شناسی و انسان‌شناسی چه معنایی دارد؟ در جامعه ما و در جوامع دیگر دوقطبی به چه صورت‌هایی بروز می‌یابد؟

کتاب می‌خواهد توضیح دهد که راهیان نور تجربه شده یعنی همین کاروان‌هایی که سالیانه عده‌ای از مردم را برای بازدید از مناطق عملیاتی به جنوب و غرب کشور می‌برند. کاروان‌هایی که شبکه‌های تلویزیونی، رادیویی و... ترسیم و بازنمایی می‌کنند را «راهیان نور دیده شده» می‌نامیم. مهم اما «راهیان نور تحقیق شده» است؛ بخشی که بسیار خلوت است.

نزد ملاصدرا، تغییر نگرش انسان به عالَم و آدم، پیش از آنکه در گرو مقدمات تفکری باشد مبتنی بر تحول وجودی است. انسانی که از تجرد خیالی به تجرد عقلانی رسیده وجود و تمام قوای ادراکی و تحریکی او صبغه اخروی می‌گیرد و می‌فهمد اموری را که در گذشته نمی‌فهمید و هدفمندی، ارزشمندی و کارکرد داشتن امور در چشم او از سطح خیالی به سطح عقلانی ارتقا یافته و دقیقاً به همین دلیل می‌توان گفت با وجود و در پی آن با تفاضل و شدت و ضعف در وجود انسانی معنا‌های مختلفی برای زندگی قابل تصور و تبیین است.

همبایی و همپایی سلبریتی‌ها و بخش برده قدرت‌های مدرن جهانی با اغتشاش براندازانه و یورش شکست خورده شیاطین، منجر به آخرین گام در بحران سینمای ایران و عریان شدن کانون عفونت و جراحی و طرد براندازان حقیر شد.

واقعیت این است که بحث‌های گُسترده و فراوانی در عرفان مطرح است که کاملًا می‌تواند رویکرد تمدنی داشته باشد، ظرفیت تمدنی داشته و تأثیرات تمدنی داشته باشد. مثلاً بحث مراتب استیداعیه و استقراریه که اگر در موطن خودش، مورد بحث قرار گیرد معلوم خواهد شد که تأثیرات تمدنی آن تا چه میزان است، یا بحث‌هایی که عُرفا در خصوص مسئله انسان کامل، مطرح کرده‌اند.