محمد وحید سهیلی

رسالت اولیه اصحاب علوم اجتماعی، پذیرش رویداد خیابان به‌عنوان یک پدیده اصیل است، نه یک امر استثنایی یا استعلایی که نتوانیم درباره آن سخن بگوییم و صرفاً به نگارش متون ادیبانه بسنده کنیم. همان‌طور که مشاهده نمودید، برخی از اصحاب علوم‌انسانی در مواجهه با این پدیده دست به تولید ادبیاتی احساسی و ذوقی زدند. تولید این دست متون بدین معناست که شخص همچنان تمایلی به مواجهه عمیق و علمی با آن ندارد.

اگر ما معتقد هستیم باید با فرهنگ دیالکتیک داشته باشیم، روابط تقابلی داشته باشیم، دیگر این گونه نیست که سند‌ها باید یک مرتبه نوشته شوند، بلکه سند‌ها در دل خود لازم است تا بازبینی مداوم داشته باشد. این اتفاق برای ما چرا رخ نمی‌دهد؟ چرا که نسبت واقعیت اجتماعی با اسناد را به صورت دیالکتیکی نمی‌بینیم.