شهید مرتضی آوینی

منِ شهروند باید جایگاهی برای خودم در تلویزیون و رسانه‌ها حس کنم که بتوانم اعتماد کنم. وقتی تلویزیون را روشن می‌کنیم، همه از یک طیف و گروه در حال بحث و صحبت کردن‌های تکراری هستند. خب در نهایت من شهروند با رسانه قهر می‌کنم و به سوی رسانه‌های دیگر کشیده می‌شوم.

مبنای آوینی این است که باید عنصر معنویت را داخل هنر قرار دهی اما اینکه چگونه این کار را کنیم، وظیفه هنرمندان روز است که ذیل آن مبنا حرکتی انجام دهند. به نظر من با آن مبنا می‌شود راه را شناخت.

آوینی مسیر مورد نظرش را این‌چنین ترسیم می‌کند. او نه فیلسوف است و نه البته داعیه فلسفه‌دانی دارد. راه نظریه‌پردازی و نقد و بررسی دیدگاه‌های هنری و فرهنگی او باز است و باید اهل فکر و فرهنگ، آنها را با توجه به جریان‌های روز و اتفاقاتی که سال‌ها بعد از شهادتش در فضای فرهنگی کشور روی داده، به‌روز کنند چرا که هنر امروز ما بیش از هر زمان به ایده‌پردازی‌های برخاسته از دل فرهنگ ملی نیاز دارد.

جدای از تعبیرات سیاسی‌ای که از آوینی می‌شود -که البته تمام وجود آوینی سیاسی است-، اما هیچ‌کس در هیچ‌کدام از متن‌هایی که درباره او نوشته به این نکته اشاره نکرده که آوینی پشت تریبون یا آوینی پشت قلم یا آن کسی که با وی‌اچ‌اس احیا می‌گرفت، کیست؟ شاید این حرف به مذاق بسیاری خوش نیاید، اما وقتی در میان مجلات و حملاتی که در اوایل دهه ۷۰ به آوینی شد بگردیم، انسانی را می‌بینیم که توسط همه و همه تنها تفسیر شد.

بیستم فروردین ۱۳۷۲ یادآور عروج سید شهیدان اهل‌قلم و هنرمند فرزانه، حاج سیدمرتضی آوینی، نویسنده توانا، راوی باصفای روایت فتح، شهید اهل‌قلم است که چه در دوران انقلاب اسلامی و چه در جنگ عراق با ایران و حتی پس از آن همواره فریاد مظلومیت ملت مسلمان ایران را به گوش همگان رساند و سرانجام در همین راه به شهادت رسید.