نهج‌البلاغه

سیره حضرت هم نسبت به ارتشیان و هم نسبت به افراد مسئول، چنین بود که یک نیروی مطمئن اطلاعاتی قرار می‌دادند تا عملکرد این فرد را به ایشان گزارش دهند. نامه‌ای که حضرت علی (ع) به عثمان بن حنیف در تقبیح حضور وی در جمعی اشرافی می‌نویسد، نشانه همین است. چون نظارت داشته، می‌فهمد که این آقای عثمان در یک دعوت اشرافی شرکت کرده است.

تهیه کننده سوره گفت: ما در برنامه به کنترل گفت‌وگو باور نداشتیم. باور ما بیشتر بر این بود که کارشناسان حضور پیدا کنند و حرف‌شان را بزنند و ما هم به‌عنوان یک مخاطب پرسشگر از آن‌ها سوال بپرسیم. گهگاهی به ما انتقاد می‌شود که مجری شما زیاد سوال می‌پرسد. خب این نقد درست است اما این سیاست ما در برنامه است. مجری ما صرفا یک شنونده نیست. او نماینده مخاطب بر سر میز گفت‌وگو است. هر سوال احتمالی که مخاطب ممکن است بپرسد، مجری از کارشناس می‌پرسد و دلیل این موضوع آن است که برنامه سوره صرفا تبلیغی نیست و این برنامه یک برنامه مبلغانه است.

حشمت‌الله قنبری در شرح بخش‌هایی از نهج‌البلاغه با بیان اینکه یک وظیفه زمامداران انتخاب درست و دقیق مدیران است، گفت: برخی مدیران خودشان را مرجع صحت و درستی همه چیز می‌دانند و در هر موردی اظهار نظر می‌کنند و هر رطب و یابسی را هم به هم می‌بافند و بعد اطرافیان می‌گویند که عجب انسان فاضلی است.