سریال های تلویزیون

پایتخت از ضمیر ایرانی برآمده و همین آن را برای مخاطب جذاب می‌کند. سریال عمیقاً از جامعه ایران درک دارد، می‌داند مدل رفتار و کنش‌های یک خانواده ایرانی طی چند سال اخیر چه تغییراتی کرده. پایتخت آینه است. شاید کمتر خانواده‌ای باشد که یکی از کاراکترهای پایتخت را مصداقی از یکی از اطرافیانش نبیند. مخاطب با ذات کاراکترهای پایتخت هم‌ذات می‌شود و احساس می‌کند که شخصیت‌ها با او معاصرت دارند.

در پایتخت هم با همه راست و دروغ‌ها و توطئه‌چینی‌ها و شیطنت‌ها و روراستی‌ها و... باز هم مانند سال‌های دور همگی در یک قاب در مغازه عکاسی جنب حرم مطهر کنار هم قرار می‌گیرند و تنها به این اکتفا نمی‌شود، بلکه بهتاش با آن ‌همه سوابقش در کنار «مادر» زانو می‌زند و با اشک، پر «چادر» او را می‌گیرد و بر آن بوسه می‌زند و کات.

نکته برجسته حضور یک شخصیت طلبه و روحانی در پایتخت ۷ به همین برآمدن یک روحانی از خانواده‌ای متوسط و رو به پایین «اوس موسی» که نماد یک زندگی شریف و حلال خور است باز می‌گردد. تصویری که در تمام این سال‌ها چه در سریال‌ها و آثار نمایشی و یا در میان نهاد‌های فرهنگی مسئول برای جا انداختن جامعه روحانیت در کف جامعه کمتر دیده‌ایم.

سینمای ایران بسیار تیره و سیاه و پر از غم است. مردم ما رنگ دوست دارند و دوست دارند در فیلم‌ها و سریال‌ها رنگ و شادی ببینند اما در سریال‌ها و فیلم‌های ایرانی این موضوعات و همچنین احساس ملی بسیار کم است و مخاطب ما این را نمی‌پسندد

شاید یکی از جذاب‌ترین لوکیشن‌هایی که پایتخت به آن خواهد رفت، تاجیکستان باشد؛ کشوری که در چند سال اخیر به دلیل اشتراکات زبانی و فرهنگی مورد توجه سران دو کشور قرار گرفته و از این نظر پایتخت را می‌تواند گسترش‌دهنده یک ارتباط فرهنگی میان ایران و تاجیکستان دانست.

مرتضی رزاق کریمی، تهیه‌کننده بی‌نشان نیز در پاسخ به این که تصویر نشان داده شده از خبرنگار در این سریال، بیشتر به کارآگاهی پیوسته در حال تجسس شبیه است تا خبرنگار چنین می‌گوید: «رسانه‌ای، چون تلویزیون که در خانه‌های مردم حضور دارد باید بتواند در کنار انتقاد سازنده، به الگوسازی هم بپردازد. الگویی که می‌تواند براساس خصوصیات فردی یک شخصیت یا خصوصیات جمعی یک خانواده و حتی یک جامعه شکل بگیرد و ساخته و پرداخته شود.

در آثار هنری بالاخص در ادبیات داستانی، نمایشی، تئاتر‌ها و سینما، نحوه پرداختن به موضوع خانواده می‌تواند جهت و نسبت جامعه با مفهوم خانواده را مشخص کند. این امر یک معیار محسوب می‌شود؛ معیاری برای آنکه جو و فضای جامعه را به نسبت مفهوم خانواده، مورد ارزیابی قرار دهد.