هویت مادری

در دولت‌های مختلف افراط و تفریط‌هایی در سیاستگذاری‌های حوزه زنان بوده؛ از یک طرف با گزاره برابری جنسیتی، ورود به رشته‌های مختلف دانشگاهی دنبال شده اما زمینه‌ای برای حضور زنان ایجاد نشده گویا در یک چاله تعارض سقوط کردیم!

در حالی که سایر نظامات اجتماعی - فرهنگی - اقتصادی تأثیر بسیاری بر نهاد خانواده می‌گذارد؛ اما از نقاط ضعف ما است که نتوانستیم در سیاست‌های غیرمستقیم و ضمنی وضعیت خانواده را لحاظ کنیم. نقطه ضعف دیگر بحث اجراست. بسیاری از قوانینی که در حوزه خانواده داریم، در حوزه اجرا به چالش می‌خورند.

فهم سنتی از دین و مسئولیت‌ناپذیری آن برای تعریف هویت اجتماعی برای زنان بر مبنای دین، موجب تلازم «مادری و فرزندآوری» با «عقب‌ماندگی و انزوا» می‌شود. زنان مسلمان ایران طبعاً علاقه‌مندند تا با رجوع به هویت دینی خود، سدی ایمانی و انسانی در مقابل این سیل ویرانگر ایجاد کنند اما عملاً با واقعیتی به نام فهم سنتی از دین مواجه می‌شوند که رخنه‌هایی بزرگ در این سد ایجاد می‌کند؛ فهمی از دین که نه تنها تعریف روشنی از تکامل اجتماعی ندارد و مسئولیتی نسبت به آن نمی‌پذیرد و زنان و مردان را برای حضور دینی در این عرصه تنها می‌گذارد، بلکه هویت خانواده و مادری و فرزندآوری را نیز به‌صورت منفعل، بریده از تکامل اجتماعی، یکطرفه و مطلقاً تحت مولویت مرد تعریف می‌کند.