آدام اسمیت

ایده اصلی میرزای نائینی از مفهوم «انسان کبیر» می‌آید. میرزا وقتی می‌خواهد نهادسازی کند، نهادهای مختلف را توضیح دهد و جامعه را به‌مثابه قوای انسان تلقی می‌کند. او می‌گفت همان‌گونه که در انسان دو قوه حکمت و عدالت بالادست قوه عمّاله است، در جامعه نیز باید دو قوه حکمت (قانون اساسی) و عدالت (تحقق موازین در مقام عمل) بر قوه عمّاله (شاه) نظارت کنند. با این تلقی، می‌خواست ساختاری ایجاد کند که امکان حضور دیگر بازیگران را در حرکت اجتماعی فراهم کند.

در سال ۱۹۹۹، او مقاله‌ای تحت عنوان «نقطه برابری چیست؟» را در ژورنال اخلاق منتشر کرد و در آن استدلالی را مطرح کرد که بیشتر به ‌واسطه آن شناخته می‌شود. او در سنگر خودی نارنجکی را باز و با این جمله شروع کرد «اگر بیشتر آثار پژوهشی اخیر مدافع برابری به‌صورت پنهانی توسط محافظه‌کاران نوشته شده بود، آیا نتایج این کار برای مساوات‌گرایان چیزی شرم‌آورتر از این آثار می‌توانست باشد؟»او نشان داد که مسئله این بود که متفکران مساوات‌گرای معاصر با تمرکز بر توزیع، بزرگ شده بودند.

اسمیت هیچ طرح و مدلی برای ایجاد تعادل مناسب بین آزادی تجاری و کنترل سیاسی ارائه نکرد. حتی اسمیت ادعا کرد که ممکن است بسیاری از سیاست مدارانی که تحت تاثیر سرمایه داران قرار گرفته و یا به دنبال سیاست‌های بازار آزاد می‌ورند تحت تاثیر روح سیستم قرار گرفته و به همین دلیل عاشق طرح‌های انتزاعی شوند.