هویت دختران

جنگ شناختی در ایران با ابزارهای بومی‌ شده عمل می‌کند. کانال‌های تلگرامی و صفحات اینستاگرامی با تحلیل رفتار کاربران محتواهایی را نمایش می‌دهند که دقیقاً نقاط ضعف آن‌ها را هدف می‌گیرد.مثلاً یک مادر جوان ممکن است با پست‌های مادری ایده‌آل بمباران شود چون الگوریتم‌ها می‌دانند این محتوا او را درگیر می‌کند. تکرار این پیام‌ها آن‌ها را به هنجار تبدیل می‌کند و احساساتی مثل ترس از ناکافی بودن یا نیاز به تأیید به اهرم‌های فشار بدل می‌شوند.

استفاده از کالاهای فرهنگی جدید و سخن گفتن درباره آن از سوی دختران بهانه‌ای برای گذران وقت و عمق بخشیدن به ارتباطات است که به دستیابی به حس مشترک، تفاسیر مشترک از واقعیت‌ها و آموزه‌ها و احساس همراهی و هویت مشترک می‌انجامد.

ما با پدیده‌ای مواجه هستیم که احتیاج به یک توصیف نوین دارد. حتما باید ابعاد ساخت این هویت را و مدل‌های مواجهه با این هویت را کاملا مشخص کنیم و روایت‌هایی که از نحوه ساخته شدن خود و هویت آنان در زیست جهان اتفاق می‌افتد را دقیق و مواضعش را مشخص کنیم.  شرایط موجود باعث می‌شود که دختران روایت منسجمی از خود نداشته باشند.

ضعیف نشان دادن این احساسات اعتماد به نفس دختران را نشانه می‌رود. تقلیل آن به نشانه‌های صورتی بودن، موجب نادیده گرفته‌شدن تفاوت‌های فردی آنان می‌شود. انکار این احساسات نیز حقوق طبیعی و هویت آنان را زیر سوال می‌برد؛ بنابراین باید توجه داشت که در مسئله تعریف هویت، احساسات دختران را نه به عنوان نشانه ضعف بلکه به عنوان ویژگی و توانمندی مثبت برای ظهور و پیش برد فعالیت‌های اجتماعی، فردی و خانوادگی نشان داد.