شهر سازی

کاهش سطح اعتماد و وفاق عمومی در جامعه یکی از اصلی‌ترین تغییرات حاصله از روند تحول معماری نوین شهری است. به عنوان مثال در گذشته بین همسایه‌های همواره رابطه‌ای اعتمادزا وجود داشته به‌نحوی‌که وقتی افراد به مسافرت می‌رفتند کلید منزل را به همسایه خود می‌دادند تا به گل‌ها رسیدگی کند و یا مراقب خانه باشد، ولی در شرایط فعلی روابط همسایگی نیز به دلیل عدم اعتماد کمرنگ شده و یا از بین رفته است.

در معرض دید قرارگرفتن در فضای شهرمدرن، موجب شده تا تعاملات اجتماعی ذیل یک نوع ماسک اجتماعی قرار گیرد. مردم یک جامعه براساس ماسکی که دیگران به نمایش می‌گذارند؛ شهروندان را می‌شناسند، اینکه مردم خود را متفکر نشان دهند، پولدارنشان دهند و یا نیکوکار همگی بستگی به چگونگی پرزنت کردن تحت لوای ماسک اجتماعی دارد.

همزمان با ورود مدرنیته به ساخت کالبد شهری، اکثر شهرهای ایران آمیزه‌هایی از نفوذ خرده‌فرهنگ‌های بیرونی شده‌اند. در شرایط کنونی، دامنه فرهنگی زندگی مردم از حصار و مرز شهر و کشور فراتر رفته و در اکثر شهرها می‌توان به پیوستاری فرهنگی برخورد کرد که یک سوی آن را کلان‌شهرهای اروپایی و آمریکایی تشکیل می‌دهند.

فضای شهر اسلامی باید متناسب با ارزش ها و فرهنگ شهروندان مسلمین باشد تا بستری برای تقویت ایمان و تقوای الهی باشد.

مسعود ناری‌قمی، استاد دانشگاه و پژوهشگر حوزه معماری می‌گوید: مفهوم ضدسکونتی مدرنیته در شهرسازی و معماری، منجر به قربانی کردن نیاز امنیتی و هویتی ما در کلانشهر‌ها شده است و صاحبان اندیشه جامعه یا با جریان مخرب فرهنگی معماری همراه هستند و یا اینکه با خودسانسوری و خودکم بینی راه نقد را از پیش بر خود بسته‌اند.

نشست نقد و ارزیابی نظام آموزش معماری و شهرسازی کشور با رویکرد هویتی با حضور حدود ۶۰ نفر از اساتید، صاحب نظران و متخصصان عرصه معماری و شهرسازی به همت مرکز معماری و شهرسازی اسلامی مرکز مطالعات راهبردی ژرفا برگزار شد.