کودک و رسانه

حاکمیت نسبت به مصرف، تولید و اقتضائات کالای فرهنگی شناختی ندارد و البته شاید دلیل این امر هم این باشد که فرزندان حکمرانان ما سن بالای ۳۰ سال دارند و چنین کالاهای فرهنگی کودک و نوجوان را مصرف نمی‌کنند.

امیرمحمد بهامیر، پژوهشگر انیمیشن گفت: ما می‌توانیم از کمیک به عنوان حلقه اتصالی که حوزه کتاب‌های کودک و نوجوان را به انیمیشن وصل کند، استفاده کنیم؛ چون کمیک هم خصوصیت کتاب را درون خودش دارد و هم خصوصیت انیمیشن را. اگر داستان‌های کودک و نوجوان را در قالب کمیک داشته باشیم، قطعا صنعت انیمیشن در ایران هم رونق می‌گیرد.

بدون شک فیلم به فیلم و پلان به پلان میزان تأثیرپذیری خشونت فرق می‌کند و ممکن است در یک فیلم مخاطب تحت تأثیر خشونت قرار گیرد و در سکانس دیگری از همان فیلم خشونت او تخلیه شود. اما برآیند کل این تحقیق‌ها به این نتیجه رسیدند که بازنمایی خشونت در رسانه باعث افزایش خشونت در مخاطب خواهد شد نه باعث پیشگیری و تخلیه خشونت.

تصویرگری به خاطر جذابیت‌هایی که در ذات خود دارد، بسیار جلوتر از متن و محتوا اولین عامل برای جذب کودک به دیدن و انتخاب کتاب به شمار می‌رود. قطعا نمی‌شود از اهمیت تصاویر غافل شد و ما تصویرگران ایرانی باید تصاویر خلق شده‌مان به نحوی باشد که آن فرهنگ، اصالت و اسطوره هایمان را با این تصاویر به کودکانمان یاد بدهیم.

اسکندری معتقد است: کودکان ما سرگرمی دیگری ندارند و والدین این تکنولوژی را جایگزین خود و وقتی که باید برای کودک بگذارند، کرده‌اند. غافل از آنکه خطر الگوبرداری رفتاری‌کودکان و نوجوانان از شبکه‌های اجتماعی پیامد دیگر این فاصله است. حسینی در همین باره به اصطلاح «پستونک دیجیتال» که به موبایل اطلاق می‌شود، اشاره کرد.