رنج

در جهانی که تصمیم‌های امروز می‌توانند رنج یا رفاه نسل‌های آینده انسان‌ها، حیوانات و حتی سامانه‌های هوش مصنوعی را رقم بزنند، بازاندیشی در مرزهای اخلاقی و سیاست‌گذاری‌های انسان‌محور بیش از هر زمان دیگری ضروری به نظر می‌رسد؛ رویکردی که با در نظر گرفتن هزینه‌های بالقوه، خواستار گذار به نظام‌های عادلانه‌تر در کشاورزی، زیرساخت‌ها و توسعه فناوری و بازتعریف نسبت انسان با غیرانسان‌هاست.

با فروپاشی ساختارهای سنتی معنا، جهان مدرن هم‌زمان که فرد را آزاد می‌سازد، او را در مواجهه با «دیگری»، «قدرت»، «تاریخ» و حتی «خودِ فردی» دچار انقطاع می‌کند. نتیجه، انسانی است که اغلب در نقش Victim، تجربه گسست، بی‌پناهی، و بی‌معنایی را از طریق بدن، کنش و روابط روزمره زیست می‌کند. اما در دل همین بحران، نشانه‌هایی از مقاومت، بازسازی معنا و بازتعریف کنش قربانی شدن پدیدار می‌شود.

یک قسم از بلا، بلایی است برای افرادی که اصلا گناهی در زندگی‌شان مرتکب نشده‌اند و نقطه‌ضعفی در وجودشان نیست که قرار باشد با بلا، آن نقطه‌ضعف پر شود یا کامل شود یا از بین برود. اینها افرادی هستند که بلا برایشان به‌دلیل ترفیع درجات و شفاعت نازل شده است. امام‌سجاد(ع)  در این باره می‌فرمایند بلایی که ما قرار است تحمل کنیم بلایی نیست که «بما کسبت ایدیکم» باشد. بلای ما، بلایی است که برای دستگیری از دیگران ما آن را تحمل می‌کنیم.

اساسا کل عالم، عالمی است که به نوعی توسط خداوند چیده شده که انسان‌ها را طاهر کند تا به ملاقات الهی برسند. این انسان‌ها یا با توبه از گناهان‌شان طاهر می‌شوند یا با مصیبت‌هایی که می‌کشند. در باب ششم کتاب الموت، بحث نظام تطهیر مطرح بود. نظام طهارتی که خداوند گذاشته است برای همین است. حال ما از آدم‌های کوچک شروع می‌کنیم تا به اولیای الهی برسیم.