کنش جمعی

خانواده‌ها می‌توانند ساعت افطار را به عنوان یک زمان خاص برای دعوت از بستگان و دوستان تنظیم کنند. این باعث می‌شود که سفره زیبای افطار به یک مراسم جمعی تبدیل شود. از اعضای خانواده خواسته شود تا خاطرات شیرین دوران کودکی و نوجوانی خود را از روزه‌داری به اشتراک بگذارند. این عمل می‌تواند به ایجاد حس شادی و نزدیکی میان نسل‌ها و خویشاوندان کمک کند.

یکی دیگر از زمینه‌های اخلاقی بی‌تفاوتی اجتماعی، حسن بی‌طرفی است. این دیدگاه اخیراً در جامعه ما به علت فرسایشی شدن برخی نزاع‌ها و مبهم بودن حقیقت تقویت شده که بی‌طرفی مطلوب است.

ممکن است شما به‌تن‌هایی در پوسته خالی زندگی‌تان غرق‌شده باشید و درواقع فرد مهمی نباشید، اما هنگامی‌که با یک جمعیت و گروه ارتباط معناداری برقرار می‌کنید، حس شور بی‌حدوحصری درون شما سرازیر می‌شود و باعث می‌شود کار‌های فراتر از توانتان انجام دهید. اکنون شما بخشی از چیزی بزرگ‌تر و فراتر از وجود تهی خودتان هستید.

اگر نیل آرمسترانگ پا بر کُره‌ی ماه گذاشت؛ ایالت متحده بود که او را به ماه برد. اگر اندرو جکسونِ رییس‌جمهور دستور اخراج جَبری و خشونت‌بار ده‌ها هزار نفر از مردم بومی از خانه و کاشانه‌شان و کشتار هزاران تن از آنان را صادر کرد در واقع ایالات‌متحده و کل کشور، این نسل‌کشی را انجام داده‌اند.

اسلام تنها به دنبال آن نیست که شاکله قدرت را به دست بگیرد و بگوید چه کسی و چگونه حکمرانی کند، اسلام علاوه بر سرپرستی سیاست، می‌خواهد سرپرستی جامعه و حتی جوامع بشری را انجام دهد، این یعنی اسلام داعیه‌های تمدنی دارد.

روحانیت شیعه همواره خود را در جایگاه رهبری امت می‌دیده است. از همین رو به شدت سویه‌های اجتماعی داشته و هیچ گاه گوشه گیر نبوده است. حتی در هنگامی که غلبه رویکرد‌های ضد اجتماعی و سیاسی مشاهده می‌شود، مقوله ترویج مذهب و راهبری امت فراموش نمی‌شود.

ابتدا در این خصوص باید بگویم که دبلیو میر هیچ تعریف واضح و شفافی از داستان و قصه ارائه نمی‌دهد، اما از لابه لای خطوط کتاب وی می‌توان متوجه شد که قصه عبارت است از هر کلام غیر استدلالی که توانایی ارتباط گیری با لایه‌های زیرین معنایی مخاطب، احساسات، خاطرات و... وی را داشته و توانایی ایجاد یک همزاد پنداری توسط او را دارد؛ بنابراین وی حتی یک فیلم سینمایی، یک خبر تلویزیونی، یک رمان و... را قصه بر می‌شمارد پس قصه در اندیشه و کلام میر به نظر محدوده وسیعی دارد.