روایت و کنش جمعی

از آنجا ‌که هر شکلی از روایت‌ کردن با یک‌جور نظام حقیقت پیوند خورده، به ‌نوعی از رفتار فردی و اجتماعی نیز منتهی می‌شود، بنابراین هر نوعی از عمل‌ کردن نوعی عمل تبیینی است. این موضوعی است که نه‌تنها درباره عمل خاصی که شاعران و مداحان اهل‌بیت(ع) انجام می‌دهند بلکه درباره عمل همه کسانی که به نحوی با این قسم از روایت‌ کردن سروکار پیدا می‌کنند صادق است. 

ابتدا در این خصوص باید بگویم که دبلیو میر هیچ تعریف واضح و شفافی از داستان و قصه ارائه نمی‌دهد، اما از لابه لای خطوط کتاب وی می‌توان متوجه شد که قصه عبارت است از هر کلام غیر استدلالی که توانایی ارتباط گیری با لایه‌های زیرین معنایی مخاطب، احساسات، خاطرات و... وی را داشته و توانایی ایجاد یک همزاد پنداری توسط او را دارد؛ بنابراین وی حتی یک فیلم سینمایی، یک خبر تلویزیونی، یک رمان و... را قصه بر می‌شمارد پس قصه در اندیشه و کلام میر به نظر محدوده وسیعی دارد.