ائمه

نگاه تاریخی و رئالیستی صرف، در تصویرگری معصوم و شخصیت‌های مقدس، واقعا آسیب زننده است. ما نیاز داریم که روایت‌های ملی خودمان را، بصورت بازنمایی مستقیم تولید و ثبت کنیم.

تکثیر یک مکتب یکی از راه‌های مرزبانی است. امام رضا(ع) از طریق تربیت شاگردی مانند اباصلت هروی و یونس بن عبدالرحمان و ... به مرزبانی پرداختند. همچنین از جمله اقدامات دیگر مهم امام رضا(ع) در راستای مرزبانی، استفاده از احساسات و عواطف مردم بود.

براساس منابع تاریخی و حدیثی و بنابر نقل‌های فراوان، مسلمانان عصر پیامبر (صلی الله علیه و آله) در زمان حیات ایشان به آثار آن حضرت تبرّک می‌جستند و این روش پس از رحلت حضرت نیز ادامه داشت.

طاووسی گفت: عمده فعالیت ائمه در قبال عاشورا این بود که امام حسین را تبدیل به نماد تشیع کنند تا علقه‌ای خاصی بین شیعیان خود و آن امام شهید ایجاد شود. تأکید بر زیارت حضرت در فواصل مختلف سال، برگزاری مجالس عزای امام حسین و... نمونه‌ای از این دست اقدامات هستند و این کار آنقدر بر تعداد تشیع و تثبیت جریان شیعه نافع و ساعی بود که برخی تاریخ‌پژوهان غیرمسلمان مدعی شدند تشیع، پس از عاشورا متولد شد. هرچند از بُعد تاریخی این حرف و تحلیل غلط است، اما از طرفی هم باید بیان داشت، بروز و ظهور تشیع قبل و بعد از شهادت سیدالشهدا قابل مقایسه نیست و این‌ها تماماً به برکت فعالیت‌های امامان شیعه است.