مسئولیت

اتفاق عجیبی که در این میان توسط خانواده می‌افتد، یک دوگانه ظاهراً متضاد است: دوگانه فرزندسالاری و کنترل‌گری. این دو با هم در نوجوان امروز جمع می‌شوند. فرزندسالاری یعنی همه چیز را برای او می‌خواهد و درعین‌حال، داشتن همه چیز او را توانمند نمی‌کند.

اگر انتصاب‌ها بر اساس معیار‌های نادرست، مثل روابط شخصی، ملاحظات غیرتخصصی، تعصبات بی‌جا و یا به قول معروف "نان قرض دادن" صورت گیرد، نه تنها خود این نعمت بزرگ ضایع می‌شود، بلکه پیامد‌های بسیار ناگواری مانند ناکارآمدی، بی‌عدالتی، اتلاف منابع ملی و بی اعتمادی را به دنبال خواهد داشت. این امر مانند آفتی است که اعتماد عمومی را تخریب می‌کند.

افزایش سن ازدواج در ایران طی سال‌های اخیر به یکی از چالش‌های اصلی جمعیتی تبدیل شده است؛ موضوعی که با کاهش نرخ ازدواج و فرزندآوری، زنگ خطر پیر شدن جمعیت را به صدا درآورده و نیازمند راهکارهای فرهنگی، اقتصادی و روان‌شناختی برای حمایت از جوانان و تشویق به تشکیل خانواده است.

مسئولیت اجتماعی، هنگامی که متوجه دانشگاهیان در دانشگاه و جامعه است، عنوان «مسئولیت اجتماعی دانشگاهیان» را به خود می‌گیرد. مصادیق مسئولیت اجتماعی دانشگاهیان، می‌تواند طیف گسترده‌ای از رفتارها را شامل شود؛ از دگر انتقادی و خود انتقادی تا روشنگری و اطلاع‌رسانی صحیح و آگاهی‌بخشی به دانشگاهیان و افکار عمومی و نیز از سیاست‌پژوهی تا سیاست‌سازی و مشاوره غیرانتفاعی و نهادسازی و کارگروهی داوطلبانه و مشارکت در انجام امور خیریه در حوزه عمومی و جامعه مدنی.

مسئولیت ناپذیری، بی‌اعتمادی، ضعف‌مشارکت و همدلی از تبعات ضعف سرمایه اجتماعی است؛ در نتیجه، نه تنها بحران‌های موجود کنترل نخواهند شد بلکه به تدریج، بر شدت آن‌ها افزوده خواهدشد و چه بسی عدم چاره‌اندیشی سبب فروپاشی اقتصادی، سیاسی و امنیتی شود. تشدید بحران‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و محیط‌زیستی بسیار خطرناک است و سبب بروز و تشدید تضاد منافع و در نتیجه برخی تعارضات و یا مناقشات و یا منازعات در سطوح مختلف خواهد شد.

محمدرضا پهلوی در روز‌های پایانی حضورش در ایران به کمک‌طلبی از آمریکا ادامه می‌داد، ولی زمانی‌که به این نتیجه رسید که جای ماندن نیست و مصمم به رفتن شد، دولت بختیار را تشکیل داد.

مجموع تعداد بازدیدکنندگان اینترنتی این دوره از جشنواره زیر ۵۰ هزار نفر بوده که کافی است بدانیم بینندگان به‌صورت رایگان باید این اجرا‌ها را نگاه می‌کردند و قرار نبوده مبلغی پرداخت کنند.