سنتی

دولت و نهادهای سنتی حکمرانی در ایران، به جای تمرکز بر آینده و برنامه‌ریزی استراتژیک، درگیر مدیریت بحران‌های کوتاه‌مدت و واکنش‌های آنی شده‌اند. این «حال‌گرایی» نه تنها توانایی خلق فرصت‌های نو و طرح ایده‌های سیاسی آینده‌ساز را محدود کرده، بلکه جامعه را در وضعیتی مبهم میان بحران‌های داخلی و تحولات جهانی قرار داده است.

وقتی می دانیم خبری از خانواده های بزرگ قدیمی در یاری رسانی برای امور زندگی نیست جایگزینی برای آن بیابیم. برای مثال می شود خانواده همسایه را جایگزین خانواده های بزرگ قدیم کرد یا محله گرایی را جایگزین خاندان و ایل قرار داد به این صورت که هر آپارتمان با تعداد بالای واحدها یا واحدهای ویلایی ساز در یک کوچه به صورت یک خانواده بزرگ عمل کنند.

یکی از نقد‌هایی که به موسیقی در سال‌های اخیر و مشخصا در چهارسالی که گذشت می‌شد و می‌شود، عدم‌تربیت درست و اصولی گوش‌های مخاطبان موسیقی است. به‌جای متخصصان موسیقی، بازار، افسار موسیقی را در دست گرفته و این تهیه‌کننده‌ها هستند که به‌جای نوازندگان یا اساتید موسیقی، ذائقه شنوندگان را دستکاری می‌کنند.