یلدا

این مناسک، به‌ویژه در شرایط مدرن که خانواده‌ها کوچک‌تر شده‌اند و تعاملات رودررو کاهش یافته، نقشی جبرانی و التیام‌بخش دارند. در واقع یلدا نه فقط حافظه فرهنگی، بلکه عامل پیونددهنده نسل هاست و به خانواده فرصت بازسازی روابط و بازتولید احساس همبستگی می‌دهد.

یلدا یادآور حقیقتی ساده، اما بنیادین است: شب، هرقدر هم طولانی، پایان‌پذیر است. این گزاره، نه صرفاً شاعرانه، بلکه بخشی از خرد تاریخی ایرانیان است؛ خردی که آموخته چگونه در دل دشواری‌ها، روایت امید بسازد. یلدا، بیش از آنکه جشن یک شب باشد، تمرینی فرهنگی برای باهم‌بودن است؛ تمرینی که امروز، شاید بیش از هر زمان دیگری، به آن نیاز داریم.

محمد بقایی(ماکان) احترام به نور را بارزترن نمونه تشابه یلدا و دین اسلام خواند و گفت: نورالانوار یک اصطلاح عربی است اما درواقع از آئین و اندیشه ایرانی برداشت شده است چرا که خداوند نور مطلق است و انسان باید سعی کند هرچه بیشتر خود را به این نور نزدیک کند.

در مناسک شب یلدا نه تنها خرافه ای وجود ندارد بلکه همچنان عنصرهای فرهنگی زنده است.اگر ما به ریشه های این سنت برگردیم تجمل گرایی رایج نبوده و در واقع این مراسم به این علت ایجاد شده تا از تجملات جلوگیری شود.

یک بار شب یلدا نزدیک بود و من توصیه کردم برای این شب زودتر به خانه بیاید. اما آن شب نتوانست به خانه بیاید و بعد برایم تعریف کرد که بیمارستان آنقدر شلوغ بود که فرصت نکرد به خانه بیاید. می‌گفت مداوا و پانسمان بیماران و مجروحان از شب یلدا برایش لذت‌بخش‌تر بوده است. می‌گفت نمی‌دانی این کارم چقدر ثواب داشته و مردم چقدر دعایم کرده‌اند.