رضا مهدوی

محسن چاووشی حس میهن‌دوستی و عرض ارادت به قامت دین و مدنیت را با زبان موسیقی تبیین کرده و به این واسطه، «حسبی‌الله» فرازهایی از عمق فاجعه «جنگ رمضان» و دومین جنگ تحمیلی آمریکایی صهیونی را برای جهانیان معنابخشی می‌کند.

در حالی‌که رستوران‌ها، دانشگاه‌ها و سینماها به روال عادی بازگشته‌اند، موسیقی همچنان در وضعیت تعلیق باقی مانده است. سال ۱۴۰۴ با جنگ، فشارهای اقتصادی و هجمه‌های سازمان‌یافته در فضای مجازی، چرخه اجرای موسیقی را متوقف کرد؛ توقفی که بیش از هر چیز، محصول هم‌زمان «جنگ رسانه‌ای» علیه موسیقی و «سکوت حکمرانی فرهنگی» در مواجهه با آن است.

شایسته است که شوراهای نظارتی در مقاطع مختلف به صورت جدی‌ در صدور مجوز اقدام کنند، کتاب‌های بسیاری با عنوان‌ها و محتواهای مشترک سعی می‌کنند با ساده‌سازی کلمات، جملات و یا تجربه‌های شخصی، بعضی مطالب را به صورت پیش‌نیاز برای رسیدن به مطالعه یک کتاب سنگین آماده کنند که در نوع خود خوب است اما این کار نیازمند شیوه و روش‌مندی خاصی است که از عهده هر کسی برنمی‌آید.

امروز ضرورت جامعه ما موسیقی مقاومت است. البته که شادی و جشنواره هم باید باشد. اما چرا ناگهان صورت‌مسئله را پاک می‌کنید؟ اگر منِ نوعی مدیر بودم، به وزارت امور خارجه می‌رفتم و می‌گفتم رایزن‌های فرهنگی خود را موظف کنید که هنرمندان موسیقی مقاومت را در مناسبت‌های هفتگی فرهنگی ببرند و یک بخش را هم به این هنرمندان اختصاص دهید.

اتفاقاً خوب شد که انقلاب شد. چون حالا شرایط برای همه فراهم شده تا خودشان را نشان دهند. قبل از انقلاب هر کسی اجازه نداشت که به رادیو برود. حتی اگر نخبه هم بود، اجازه ورود به رادیو نداشت. بلکه باید از طریق کانال‌های خاصی عبور می‌کرد تا وارد چنین برنامه‌هایی شود و از این جهت، انقلاب برای هنر و هنرمندان خوب شد.

ایران سرزمینی است که طی قرون، حمله‌ها به آن شده است. البته ایرانیان هم در دوره‌هایی به دیگر ممالک حمله ورزی داشته‌اند. آنچه مسلم است این لشکرکشی‌ها و این مقاومت‌ها و این مقابله‌ها و سربازی‌ها به هر شکل، همراهی موسیقی رزم و حماسه را در برداشته است، چرا که موسیقی رزم و بزم هماره در فرهنگ ایرانی درتواریخ ذکرشده است.

یک موسیقی پاپ بی‌هویت بر فضای موسیقایی کشور غالب شده است و موسیقی‌دانان سنتی از میدان خارج‌شده‌اند و نوازنده‌ها و خوانندگان موسیقی محلی و نواحی هم‌سالی یک بار در کرمان دورهم جمع می‌شوند و درنهایت یک مبلغی هم به آن‌ها داده می‌شود. پس احیای موسیقی مقامی باید در کنار موسیقی شهری اتفاق بیافتد و چون این‌کار هزینه‌بردار است و مدیران نمی‌خواهند این هزینه‌ها را پرداخت کنند و شرکت‌های خصوصی نیز فقط به فکر درآمد ماهانه و سالانه خود هستند و دوست دارند راه صد ساله را یک شبه طی کنند، کمتر این جنس موسیقی به شکوفایی خواهد رسید.

یک‌سری سرمایه‌دار‌های خاص هستند، ایرانی‌ها یا ترک‌هایی که فارسی آموخته‌اند، ایرانی‌ها را مجاب می‌کنند آنجا خانه بخرند و سرمایه‌گذاری کنند و اقتصاد ایران را به‌نحوی فلج کنند، بدون اینکه دولت متوجه شود یا دیر متوجه می‌شود که رکب از کجا خورده.