انقلابی گری

مصلحت‌سنجی بنیان انقلابی‌گری بوده و تمایز کنش انقلابی با یک کنش آنارشیستی تمسک به همین مصلحت است. بنابراین با این نگاه می‌توان گفت که مذاکره و مقاومت هر دو به‌مثابه تکنیک‌هایی هستند که برای تحقق هدفی متعالی به کار گرفته شده و هیچ یک موضوعیت ندارند، بلکه آن عقلانیت دینی مستتر در صحنه، تعیین‌کننده انتخاب یکی از این راه‌ها برای تحقق اهداف است.

یکی از دوگانه‌هایی که ما طی چند دهه گذشته گرفتار آن بوده‌ایم، دوگانه تکلیف‌گرایی - نتیجه گرایی است. آنچه که تصور می‌شود به ماهیت دین نزدیک‌تر بوده و حادثه عاشورا دلالت بیشتری بر آن دارد، ضلع تکلیف‌گرایی است. در ذهنیت ما شیعه واقعی کسی است که همواره به انجام تکلیف - بدون لحاظ امکان حصول نتیجه - فکر می‌کند.

علامه مصباح همواره تأکید داشتند که باید بر محکمات قرآنی و عقلی تکیه کنیم و نقش مبانی محکم در مواجهه با متشابهات را ضروری می‌دانستند. ما در تمام سال‌های پس از انقلاب شاهد این بودیم که انقلابی‌گری بدون استحکام فکری، در شرایط غیرقابل پیش‌بینی آسیب‌پذیر است.

مردم برای پیروزی انقلاب اسلامی، خون‌های زیادی برای احیای شریعت اسلامی دادند و اگر انگیزه انقلابی نباشد انقلاب تباه خواهد شد. حال سوال این است که این انگیزه در شرایط کنونی جامعه چگونه است؟ خوشبختانه کشور ما عقب که نرفته بلکه به صورت تصاعدی در حال پیشرفت است.