اپوزیسیون

شاید بتوان بنیادی‌ترین علت برای پیدایی پدیده اپوزیسیون تکرارشونده را فقدان پایگاه اجتماعی ارگانیک دانست. این اپوزیسیون‌ها اغلب به دلیل ناتوانی در ایجاد یک پایگاه مردمی گسترده و فراگیر در داخل کشور، به دنبال یک نیروی خارجی به‌عنوان «کاتالیزور» یا «اهرم فشار» می‌گردند.

جنگ اسرائیل و آمریکا علیه ایران، به طور کامل آنچه که «اپوزیسیون خارج‌نشین» نامیده می‌شد - به‌ویژه سلطنت‌طلبان بی‌شرمی که آشکارا در کنار اسرائیل و آمریکا علیه سرزمین مادری خود ایستادند - را نابود کرد.

   باوجود تلاش آشکار اسرائیل برای مهندسی افکار عمومی، روایت رهایی‌بخش نتوانسته در ذهن و دل مردم داخل ایران جای باز کند یا آنها را با خود همراه سازد.

سازمان مجاهدین‌خلق که در ایران به‌عنوان سازمان منافقین مشهور است، با فاصله، جنایتکارترین گروه اپوزیسیون در ایران به‌شمار می‌رود. خروج این گروه از فهرست سازمان‌های تروریستی در آمریکا و اروپا، زمینه‌ساز فعالیت‌های رسمی آن را فراهم کرد. آنها در این سال‌ها توانسته‌اند با پرداخت هزینه‌های قابل‌توجه گروه‌های لابی در پارلمان‌های اروپایی شکل دهند تا مطالبات‌شان را از این طریق دنبال کنند. نشست‌های سالانه این گروهک که با پرداخت‌های قابل‌توجه به سیاستمداران بازنشسته اروپایی و آمریکایی همراه می‌شود، این سوال را پررنگ کرده که منبع و ریشه این پول‌ها از کجاست؟

گاهی در مورد موضع امیرالمومنین پیرامون مساله خلافت (دین و دولت) ارزیابی نادرستی ارائه شده است. یکی از مواردی که برجسته‌سازی شده این تصور است که گویا موضع امیرالمومنین (ع) در نهج البلاغه کاملا مخالف با آن چیزی است که شیعیان به لحاظ کلامی و اعتقادی نسبت به امامت امیرالمومنین (ع) باور دارند. همچنین گاهی پیرامون مناسبات امیرالمومنین با دستگاه خلافت و واقعه سقیفه تفسیر درستی ارائه نمی‌شود؛ لذا لازم است تا میان باورهای‌های اعتقادی و وقایع تاریخی تفکیک قائل شده، تا خلط مباحث سبب ارائه تفاسیر، تحلیل‌ها و برداشت‌های نادرست از موضوعات اعتقادی (امامت) و تاریخی (ماجرای سقیفه و خلافت) نگردد.