امید اجتماعی

توصیه مستمر رهبری به تمرکز رسانه‌ها و مسئولان بر روایت قوت و قدرت و امکانات کشور و گفتن حقایق امیدزا، راهبرد حکیمانه و ضروری برای پیشبرد امور و تأمین امنیت روحی و روانی مردم است. رسانه‌ها و مسئولان اگر فقط ضعف‌ها را روایت کنند، نتیجه آن ناامیدی و بی‌اعتمادی خواهد بود. اما اگر در کنار بیان مشکلات، ظرفیت‌ها و قوت‌های کشور را هنرمندانه و جامع روایت کنند، نتیجه تقویت امید اجتماعی و افزایش سرمایه ملی است.

برای نخبگان هر چه امید اجتماعی در مبدأ قوی‌تر، تضمین شده‌تر و مطمئن‌تر باشد، ماندن در مبدأ نیز به طور معناداری تقویت خواهد شد و آمار مهاجرت نخبگان، فرار پول، سرمایه، ایده و متخصص هم پایین خواهد آمد.

امیدهای اجتماعی در سطح ارزش‌های فرهنگی و ملی به دستاوردهای کلی گره‌خورده است. چون امید اساساً با دستاوردها تعریف می‌شود. امید با نیازها و خواسته‌های ما که به‌عنوان دستاورد می‌شناسیم رابطه دارد. هرچقدر دستاورد بیشتر داشته باشید امید بیشتری هم وجود دارد. چه در سطح فردی و چه اجتماعی وقتی اهدافی در نظر می‌گیریم که در کوتاه‌مدت به‌دست نمی‌آید ناامیدی بیشتر می‌شود. این امید با فعالیت امروز من تعریف می‌شود نه با هدف بلندمدت در یک افق و چشم‌انداز ده بیست ساله.

جامعه‌ای که ناامید باشد مردم احساس امنیت ندارند و نارضایتی وجود دارد. در جامعه ناامید هیچ‌گونه تحرک و پویایی وجود ندارد. جامعه ما به این شکل نیست. اما این به‌منزله نادیده گرفتن مشکلات هم نیست. حتی اگر می‌بینیم که اعتراضاتی از سمت مردم به‌صورت مدنی یا از طریق نمایندگان اصنافشان صورت می‌گیرد این یک جور امیدواری در جامعه است که به دنبال پیگیری مشکلاتشان هستند.