موضوع حجاب

رای و نظر مردم جایگاه مرکزی دارد و در تصمیم‌گیری‌ها و تصویب قوانین به طور جدی در نظر گرفته می‌شود. یکی از مفاهیم اساسی که در این زمینه مطرح است، مفهوم «مشورت عمومی» است. در این مدل، طرح‌ها و قوانین پیش از تصویب به ذینفعان مربوطه ارائه می‌شود و در موضوعات عمومی‌تر مانند قوانین مرتبط با حجاب، تمام جامعه می‌تواند در این مشورت عمومی شرکت کند.

این سخن که «اول اقتصاد مردم را درست کنید، بعدش مردم از لجبازی دست می‌کشند و عده زیادی به حجاب راضی می‌شوند» ناصواب است؛ زیرا، آیا زنان بی‌حجاب، همگی از خانواده‌های فقیر و کم درآمد و آسیب‌دیده‌اند؟ یا اتفاقاً بیشتر آنان از خانواده‌های مرفه جامعه می‌باشند؟ جمعی از سلبریتی‌ها که معمولاً دارای زندگی آنچنانی هستند، سردمدار مخالفت با حجاب‌اند.

بحث درباره پیشینه وجوب پوشش موی زنان در فقه اسلامی به جنجالی تازه در فضای مجازی تبدیل شده است. ادعای جدیدی که آغاز این حکم را به قرن هشتم و شهید اول نسبت می‌دهد، با واکنش تند کارشناسان فقهی روبه‌رو شده است. این مقاله ضمن بررسی تاریخچه فقهی این موضوع، پاسخ‌هایی به ادعای مطرح‌شده ارائه می‌کند.

آیا اساسا امکان بی طرفی وجود دارد؟ جواب منفی است! در واقع انسان نمی‌تواند تصمیم نگیرد. انسان به علت انسان بودن محکوم به تصمیم گیری است. برای انسان بی‌طرفی معنایی ندارد چرا که همیشه در یک طرف ایستاده است. انسان موجود است و وجود نیست. انسان محیط بر چیزی نیست و بنابراین خود احاطه شده است.

سیاست دینی، اجرای ماشینی احکام نیست و ما باید به این فکر کنیم که دین چگونه می‌تواند در شرایط حاضر در قلمرو سیاست حاضر شود. این پرسش اساسی ماست نه اینکه فهرستی از احکام دینی را استخراج کنیم و بعد بخواهیم آن‌ها را در جامعه پیاده کنیم. در واقع ما باید به نسبت دین و امکانات حضور دین در متن سیاست در عصر حاضر فکر کنیم.

حسن بنیانیان در نقد عملکرد دستگاه‌های فرهنگی درباره حجاب گفت: عمده تذکر ما به خانم‌هاست، در حالی که بیش از ۵۰ درصد بی‌حجابی، تأثیر مردان در تعامل اجتماعی‌شان با زنان است.