آئین محرم

اگرچه زدودن دین از تحریفات و همراه کردن مناسک و عزاداری‌های محرم با شور و شعور در کنار هم، امری ضروری و غیرقابل انکار و در حوزه عمل نخبگانی تعریف شده است، اما باید توجه داشت که در این مسیر، حذف تحریفات با جلب اعتماد مردم و توسط خودشان صورت گیرد، چراکه ایفاگری نقش دانای کل ار سوی حاکمیت و تقسیم بندی مناسک به عوامانه و نخبگانی، موجب شکاف میان بدنه جامعه و هیات حاکمه شده و خود به آسیب در این حیطه مبدل می‌شود.

روشنفکرانی که گونه‌های عزاداری را در گذشته نقد کردند و آن‌ها را موجب پس رفت ما و عقب‌ماندگی جامعه ما دانسته‌اند، احتمالا به این خاطر بوده که می‌دیدند مردم در این عزاداری‌ها متوقف شده‌اند و از آن طرف هم قشر‌های سنتی جامعه، روشنفکران را مورد نقد قرار می‌دادند که چرا در مجالس عزاداری حضور ندارند و فقط گمان می‌کنند با گفتگو‌های علمی می‌شود حادثه عاشورا را تبیین کرد. هر دوی این‌ها هم اشتباه می‌کنند و هم درست می‌گویند. یعنی از جنبه‌ای قضاوتشان درست بوده و از جنبه‌ای اشتباه. درست آن این است که به جنبه‌های عاطفی و قلبی و احساسی واقعه عاشورا باید توجه داشته باشیم، چون دروازه شناخت حسین بن علی (ع) اشک است.

محرم در ایران با فراز و نشیب‌های مختلفی هرسال به طرقی برگزار میشد. تاریخ تمام این سال‌ها شاهد است که محرم راه خود را در زمان و مکان‌های مختلف پیش گرفته و هیچ گاه نه وقفه‌ای در راه اتفاق افتاده، نه از حرکت باز ایستاده. یک سال محرم و عزاداری سیدالشهدا سبب نزاع بین شیعیان و اهل سنت می‌شود و شیعیان با پافشاری آن را برگزار می‌کنند، سالی دیگر به دلیل همزمانی با جشن مهرگان، جشن را به تاخیر می‌اندازند و اقامه عزا می‌کنند.