قوانین اسلامی

منابع حقوق اسلام را از جهتی می‌توان به دو بخش منابع اصلی و فرعی تقسیم کرد. فرق منابع اصلی و فرعی در این است که منابع فرعی، مستقل نبوده و بازگشت آن‌ها به منابع اصلی است. بدین معنا که منابع فرعی نظیر اجماع وقتی اعتبار دارند که کاشف از منبع اصلی باشند. منابع اصلی در فقه امامیه عبارت است از کتاب، سنت، عقل و اجماع و منابع فرعی عبارت است از شهرت، سیره متشرعه و بناء عقلا.

مقررات جزای اسلامی را باید در فضای اسلامی اجرا کرد. یعنی باید در یک جامعه‌ای اقتصاد اسلامی، فرهنگ اسلامی، مدیریت اسلامی و ... وجود داشته باشد تا ما بتوانیم ارزش‌های اسلامی را به گونه‌ای اجرا کنیم که هم مقبولیت پیدا کند و هم مظلوم واقع نشود. واقعیت آن است که قوانین جزایی اسلام در کشور ما مظلوم واقع شده است.

باید میان اراده‌های مقطعی و اراده‌های تاریخی نوعی تفکیک قائل شد. برای نمونه قانون اساسی یک کشور حاصل اراده تاریخی یک ملت بوده که ظرف چند صد سال تکوین می‌یابد لذا نمی‌توان آن را با اراده‌های مقطعی که در برهه‌ای از زمان تحت تاثیر شرایط خاصی شکل گرفته و از جمله خصایص آن سیالیت بسیار بالاست تغییر داد.

امنیت به عنوان مهم‌ترین دغدغه انسانی، بخش مهمی از قوانین را به خود اختصاص داده است. به این معنا که بیشتر قوانین در راستای تامین این مهم نوشته و وضع شده است؛ زیرا زندگی به‌ویژه زندگی اجتماعی انسان بی‌تامین امنیت، زندگی سختی است.