عباسعلی رهبر

برخی تحلیل‌گران پیش از جنگ دوازده‌روزه معتقد بودند که اگر جنگی رخ دهد، کار تمام است و همه چیز فرو خواهد پاشید. اما وقتی جنگ آغاز شد، نه‌تنها این پیش‌بینی‌ها محقق نشد، بلکه شاهد همبستگی ملی و انسجام اجتماعی گسترده‌ای نیز بودیم. این امر نشان داد که تحلیل‌های مبتنی بر گسست اجتماعی، اشتباه بوده‌اند.

پس از حضور پرشکوه مردم در راهپیمایی بیست‌ودو دی‌ماه و تأکید رهبر انقلاب بر نقش ملت در خنثی‌سازی توطئه‌ها، قدرت ملی ایران بر پایه اراده عمومی و وحدت اجتماعی استوار مانده و همین حضور مردمی در بزنگاه‌های اخیر، بار دیگر انسجام جمهوری اسلامی را در برابر فشارهای دشمن تقویت کرده است.

حاج قاسم نمونه عینی هویت ایرانی ـ اسلامی بود؛ هویتی که در یک محلول معرفتی، بر پایه سنت‌های دینی و ملی شکل گرفته است و توانست میان ملت و امت، میدان و دیپلماسی پیوندی هوشمندانه برقرار کند.

اگر فرانظریه انقلاب کبیر اسلامی را که هم مفهومی دانشی و هم مفهومی شناختی است در نظر بگیریم، می‌توانیم در دل آن، نظریه نظام انقلابی را مورد کاوش قرار دهیم. پس بر خلاف تصور عده‌ای که فکر می‌کنند نظریه نظام انقلابی در خلأ شکل گرفته و مطرح شده است، ما این نظریه را در افق و وسعت بالاتری مدنظر قرار می‌دهیم.

یک پویش اجتماعی برای کارایی و موفقیت شرایطی دارد؛ مانند روایتگری درست و توجه به احساسات مخاطبان. همچنین می‌بایست اهداف کوتاه‌مدت قابل‌دسترس گفته شود تا بتوانیم وجودی خارجی برای آن ایجاد کنیم. همچنین بحث شفافیت در گزارش پویش از نکات مهم در این زمینه است. ما می‌بینیم پویش‌های مختلفی انجام می‌شود، اما مردم نمی‌دانند سرانجام این پویش چه شد.

عهدنامه مالک قانون اساسی و منشور حکمرانی اسلامی است. چنان که پیامبر بزرگوار اسلام فرمودند: «اَنا مَدینةُ العِلم و عَلیُّ بابُها» راه‏یابی به شهر علم و ایمان نبوی، جز از طریق هدایت و راهبری مولی علی (ع) ممکن نیست؛ بنابراین هر تلاشی برای برپایی مدینه فاضله‏‌ای که صبغه و رنگ و بوی نبوی داشته باشد، تنها از رهگذر آموزه‌‏های علوی به ثمر خواهد نشست؛ و هر تلاشی جز از این راه، سر از ناکجاآباد‌ها و مدینه‌‏های ضالّه و جاهلیه بر خواهد آورد؛ بنابراین شایسته است واژه واژه این عهدنامه سیاسی الهی را با گوش جان بشنویم.

امام علی (ع) در خطبه خود بعد از ستایش پروردگار متعال به صفاتی که تنها می‌توانسته از گنجینه علمی و معرفتی حضرتش سرچشمه گرفته و بر زبان مبارک ایشان جاری شود، به چندین صفت برجسته برای پیامبر اشاره می‌فرماید که به بحث سیاست هم مربوط می‌شود. از جمله عبودیت به درگاه باری‌تعالی، به این معنی که قبول بندگی درگاه حق‌تعالی، به‌منزله مسئولیت‌پذیری و قانون‌مندی در عرصه حیات سیاسی اجتماعی است؛ که این خصیصه به تمامی در حرکات و رفتار و گفتار پیامبر والامقام اسلام (ص) نمود و عینیت داشته است.

حضور مردم در نقطه شروع و پایان وابسته به عمل و رفتار کارگزاران است، وابسته به نسبت هدف و روش‌ها و مبانی‌ای است که کارگزاران مورد توجه قرار می‌دهند. من بیشتر نگران جریان بعضی از کارگزاران خودمان هستم تا مردم؛ آن قسمت را باید درست کرد. مشارکت سیاسی ایران در آینده، مشروط به عملکرد مسئولین ما است.