وضعیت سینما

به جز فردین و پژمان جمشیدی حتی یک مورد از حضور موفق قهرمانان ورزشی جلوی دوربین سینما و تلویزیون مشاهده نمی‌شود و درباره این ۲ نفر هم نمی‌توان گفت اگر فرصتی که به واسطه شهرت فوتبالی‌شان در اختیار آنها قرار گرفت، در اختیار افراد دیگر هم قرار داشت، مواردی بهتر از آنها ممکن نبود سر برآورند. این سبک از ورود بازیگران به سینما در واقع برهم زننده تمام مناسبات منطقی و معقول و حرفه‌ای بازیگری است.

در بسیاری از شهر‌های کشور حتی یک سالن سینما وجود ندارد. در حال حاضر ۸۵ درصد فروش سینمای ایران تنها در ۲۰ پردیس سینمایی رقم می‌خورد! اصلا ما درباره چه چیزی صحبت می‌کنیم؟ مگر ما تبلیغات سراسری برای سینما داریم؟ پس ما با یک سینمایی سر و کار داریم که دستش در جیب مخاطب نیست و دراین حالت ضرورتی برای خودش نمی‌بیند که مخاطب را سرگرم کند و نتیجه همینی می‌شود که شما مشاهده می‌کنید. این سینما چه نیازی به مردم دارد؟

انحراف سینما نسبت به مخاطب از نقطه‌ای آغاز شد که این آقایان نسبت به تماشاگران نگاه منفی داشتند و سینما را به این سمت بردند که ما باید برای کسب اعتبار جهانی فیلم‌های روشنفکرانه بسازیم. وقتی سینما به لحاظ مدیریت و بودجه دولتی شد و حاکمیت نیز به نوع خاصی از فیلم‌ها چراغ سبز نشان می‌داد درنتیجه اکثر فیلم‌سازان در زمان ساخت فیلم بجای اینکه نیاز مخاطب و جذب او به سالن‌های سینما را مدنظر داشته باشند، بیشتر به فکر این بودند که فلان جشنواره خارجی آن‌ها را بپسندند.

بدون شک فیلم به فیلم و پلان به پلان میزان تأثیرپذیری خشونت فرق می‌کند و ممکن است در یک فیلم مخاطب تحت تأثیر خشونت قرار گیرد و در سکانس دیگری از همان فیلم خشونت او تخلیه شود. اما برآیند کل این تحقیق‌ها به این نتیجه رسیدند که بازنمایی خشونت در رسانه باعث افزایش خشونت در مخاطب خواهد شد نه باعث پیشگیری و تخلیه خشونت.

گبرلو کارشناس رسانه گفت: بودجه‌ای که هنر هفتم دارد به اندازه‌ای است که جوابگوی خودش هم نیست چه رسد به اینکه در مواقع بحرانی جبران ضرر کند پس در آینده باید شاهد ورشکستگی سینما در امر تولید و نمایش باشیم.