محمد میرکیانی

مهم‌ترین اتفاقی که باید در یک اثر هنری بیفتد، چه داستان، چه قصه، چه نمایش، چه فیلم، چه مجموعه تلویزیونی و چه سینما در گام اول ارتباط با مخاطب است. یعنی مخاطب باید زبان آن اثر هنری را بفهمد و وارد فضای آن اثر شود. یکی از ویژگی‌های آثار من، زبان روان و آسان آنهاست. زبان آثار من بسیار ساده است. ساده به معنی سطحی بودن نیست بلکه زبانی است که هم ساده و روان است و هم پرمعنا و عمیق.

ما در چهارراه تمدن‌های بزرگ تاریخ بوده‌ایم برای همین تعامل گسترده‌ای با همه تمدن‌ها داشته‌ایم. برای همین است که شما در مثنوی، رومی‌ها و چینی‌ها و هندی‌ها را می‌بینید، دلیلش این است که همه آنها در این سرزمین تردد داشته‌اند. پرداختن به مفاهیم عام، اثر را همه‌زمانی و همه‌مکانی می‌کند، برای همین قصه‌های قدیم همیشه مخاطب دارد ولی شکلش باید متفاوت شود.

آثار من در عین اینکه روان‌اند و پراز طنز و شوخی، مثل «قصه ما مثل شد» یا «حکایت‌های کمال» که خیلی از آن طنز است، ولی به شدت رعایت ادب می‌کنم. در ۱۰ جلد «قصه ما مثل شد» حتی حیوانات هم مؤدب صحبت می‌کنند. در سه جلدی «ماجرای دشت مرموز» از اول تا آخر طنز است و خواننده می‌خندد، ولی یک کلمه بی‌ادبی نداریم که حرمت‌شکنی باشد. دشواری همین است، اینکه ما مرز‌هایی را در روابط اجتماعی رعایت کنیم و مخاطب هم از خواندن آن لذت ببرد. ولی اگر در خیابان کسی را دست بیندازیم قطعاً بقیه می‌خندند این که کاری ندارد، ولی مهم این است که چقدر روابط اجتماعی رعایت شده است.