زیبایی شناسی

در جهانی که تصاویر بیش از هر زمان دیگری بر ادراک، قضاوت و کنش‌های فردی و جمعی ما سایه افکنده‌اند، فهم ماهیت تصویر دیگر صرفاً مسئله‌ای زیبایی‌شناختی یا هنری نیست، بلکه به پرسشی معرفتی، فرهنگی و حتی سیاسی بدل شده است.

هنر و رسانه می‌توانند با شناخت ذائقه مخاطب، قادرند پیام‌ها را به‌گونه‌ای طراحی و ارائه کنند که در راستای اهداف تربیتی و فرهنگی قرار گیرد، جامعه را به سمت رفتارهای مطلوب هدایت کند و از اثرگذاری سوء یا منحرفانه جریان‌ها جلوگیری نماید.

تولیدکنندگان مد موج‌های مد را یکی پس از دیگری می‌فرستند و هر موجی، موج قبل را خنثی می‌کند و آنچه را که انسان‌ها قبلا داشتند، کهنه و دل‌آزار می‌سازد. آن‌ها قادرند با استفاده از روش‌های هنجارسازی، هر پدیده‌ای، حتی آنچه را که تا آن زمان ازنظر افراد جامعه به‌عنوان بدترکیب، مسخره و نازیبا تعریف می‌شد، در قالب‌های جدید و زیبا به تصویر کشیده و موردتوجه مصرف‌کنندگان قرار دهند.

به نظر می‌رسد امروز، بخش مهمی از گفتارپردازی‌هایی که درباره هنر اسلامی مطرح می‌شود، زیر مقولات تنگ فلسفی فیلسوفان مسلمان مطرح می‌شود که ما از این طریق، بخش مهمی از واقعیت‌های زیبایی‌شناسی هنر خود را از دست می‌دهیم و به نظر می‌رسد انقطاع نسلی و انقطاع گفتمانی پیش بیاید. تا زمانی که ما هنر و زیبایی‌شناسی را ذیل گفتمان‌های فلسفی کلاسیک تحلیل می‌کنیم و گستره پژوهش‌های خود را فراتر از آن‌ها نمی‌بریم، هرگز نمی‌توانیم هنرمندان خود را به هرگونه تأمل فلسفی ازجمله ارتباط با فلسفه کلاسیک دعوت کنیم.